غزل شمارهٔ ۴۶۰۵

برداشت: چرخ طبیعت بیشتر گل را می‌افشاند، اما در عین حال، خار و علف‌ها نیز در مسیر عزیزان بیشتر خود را نشان می‌دهند و می‌مانند.

برداشت: خاک به سفال بیش از نیکوکاران فرصت می‌دهد تا رشد کنند، اما درد و رنج بیشتر از آنچه که در صاف و آرام بودن انتظار می‌رود، باقی می‌ماند.

برداشت: هر صبح و شام، آسمان با رنگ خونینی که بر اثر سرکشی‌ها به وجود آمده، در حال غرق شدن است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی شدت رفتارها و تحولات است که مانند خون بر زمین می‌ریزد.

برداشت: اگر چشمی که واقعیت‌ها را می‌بیند وجود دارد، پس چرا در زمین بیش از آنچه که مستحق است، بی‌حساب بذر آشفتگی و ناامیدی می‌کارد؟

برداشت: از کوشش و سخت‌کوشی بی‌جا فاصله بگیر، زیرا که بخاطر احترام، ماه نورش را از خورشید بیشتر نمی‌گیرد.

برداشت: اگر می‌خواهی زندگی خوبی داشته باشی، باید سخاوت و generosity به خرج دهی؛ چرا که هر کسی که بیشتر از نعمت‌ها و برکات خود به دیگران بدهد، مدت بیشتری در این دنیا باقی می‌ماند.

برداشت: دولت و موقعیت بزرگ و با شکوه را افراد بخشنده و کریم می‌سازند، نه انسان‌های بخیل که فقط به فکر خودشان هستند. اگر بخواهند، باید برکات و نعمت‌های خود را بیشتر کنند، مانند ابرهایی که باران فیض و نعمت را به همه جا می‌پاشند.

برداشت: آسمان با دل‌هایی پر از درد و تلاطم مانند آتش‌نشان‌هایی که در جستجوی آرامش هستند، در خود می‌سوزاند و به دلی مشغول می‌شود.

برداشت: در زمین نمکی، علی‌رغم اینکه لب‌های صدف خشک است، ابر نیسان (باران بهاری) جواهر خود را بیشتر و بیشتر می‌ریزد.

برداشت: در دنیای زندگی، هر شخص سطحی‌نگر و بی‌عمق مانند کاغذی در باد می‌چرخد و به راحتی تحت تأثیر حوادث و محیط قرار می‌گیرد. این افراد بیشتر از آنچه که باید، به تماشای دنیا و اتفاقات آن می‌پردازند، بدون اینکه عمق یا معنا را درک کنند.

برداشت: هر کس که بیشتر به افکار صائب و درست توجه کند، می‌تواند درک بهتری از مسائل پیدا کند و با فاصله گرفتن از افکار نادرست، دانش و آگاهی‌اش افزایش می‌یابد.