غزل شمارهٔ ۴۶۰۴

برداشت: دل به خاطر خط زیبای محبوب می‌لرزد و این لرزش در صبح هنگام که پروانه در کنار شمع می‌لرزد، بیشتر می‌شود.

برداشت: زمانی که می، بوی عشق و زیبایی را به یاد می‌آورد، غزال چشم محبوب با لطافت و شوق، از سر خوشحالی و سرمستی به تکاپو درمی‌آید و حرکاتش بیشتر و بیشتر می‌شود.

برداشت: دل من از شوق آن لب زیبای تو درون سینه‌ام می‌لرزد و این حس شوق، همچون تاثیر نوشیدنی‌های می‌ساز در دستانم، بیشتر و بیشتر می‌شود.

برداشت: در دل عاشق، آرامش وجود ندارد و این گوهر گران‌بها در صدفش، بیشتر می‌لرزاند.

برداشت: عاشق پرشور ممکن است با عشقش معشوق را بی‌تاب کند، مانند شمعی که با نزدیک شدن پروانه بیشتر می‌لرزد و نگران می‌شود.

برداشت: چطور می‌توانم خود را در قناعت ثابت و استوار بدانم؟ من که دل‌ام بیشتر از خرمنم بر دانه‌ای می‌لرزد.

برداشت: اضطراب و بی‌تابی چشمان او بیشتر از دلش است، زیرا وقتی شراب از کاسه می‌ریزد، لرزشش بیشتر می‌شود.

برداشت: گریه و شیون مظلومان مانند سیلابی است که باعث لرزیدن و ویرانی خانه‌های ظالمان می‌شود و آنها را بیشتر از قبل در ترس و نگرانی فرو می‌برد.

برداشت: نخل که میوه می‌دهد، ممکن است در برابر سنگ‌ها آسیب‌پذیر باشد. در میان افراد عاقل، کودکان نادان و بدون آگاهی ممکن است بیشتر در معرض خطر قرار بگیرند.

برداشت: هر کسی که عاقل شود و از اشتباهات نادانان آگاه شود، باید بیشتر از آنچه که هست بترسد، زیرا ممکن است ناموس و حرمت عالم را زیر سوال ببرد.

برداشت: اگرچه نور خورشید در تاریکی شب می‌لرزد، اما زیبایی و جذابیت آن بیشتر می‌شود.

برداشت: شمع هر چقدر هم که بی‌هوا باشد، با نسیم صبحگاهی به اندازه‌ای لرزه می‌افتد که پروانه بیشتر به تکاپو می‌افتد.