غزل شمارهٔ ۴۶۰۲

برداشت: کسانی که ناقص و ناتوان‌اند، از چیزهای کامل و تمام لذت نمی‌برند. کسی که بینایی خوبی ندارد، به زندگی و لذت‌ها به شیوه‌ای متفاوت و شاید عمیق‌تر نگاه می‌کند. به عبارت دیگر، افرادی که دنیایشان ناتمام است، ممکن است از زیبایی‌ها و لذت‌های دنیا بیشتر بهره‌مند شوند.

برداشت: اگر چیزی زشت و ناپسند باشد، در یک آینه تیره و تار به خوبی قابل تشخیص نیست. اما وقتی که این زشتی در معرض دید قرار بگیرد، تأثیر بدی بر بیننده می‌گذارد و این آزار بیشتر می‌شود.

برداشت: آیا روزگار به کسانی که از دنیا کناره‌گیری کرده‌اند، رحم می‌کند؟ آنها به خاطر فشار و سختی از سوی قدرتمندان، بیشتر در رنج و عذاب به سر می‌برند.

برداشت: هیچ باغی به زیبایی دلگشا و شگفت‌انگیز نیست که دل‌سوزان و صاحبدلان را به سوی خود جذب کند و آن‌ها را به راحتی و آرامش در طبیعت بکشاند.

برداشت: زندگی در دورانی که درخت سرو را شاخه‌زنی می‌کند، به پایان می‌رسد و آزادگان از دنیای مادی بیشتر غمگین و ناراحت می‌شوند.

برداشت: وقتی زمین نرم و نرم است، من گرد و غبار به پا می‌کنم. اما هرچقدر که با مردم نرم‌خویی و مدارا کنم، بیشتر از آن استفاده می‌کنند.

برداشت: آب شیرین باعث افزایش تشنگی می‌شود، درست مانند آب شور که تشنگان را به سمت دریا می‌کشاند.

برداشت: در ذهنی که خالی از تفکر و درک است، نوشیدن شراب به نوعی شور و حال متفاوتی می‌خواهد، و این شعله‌ شاداب و سرزنده در واقع در جستجوی چیزی بیشتر است.

برداشت: از شدت سختی و مشقتی که کوهکن متحمل شده، خواب شیرینش تلخ شده و این وضعیت او را از دلبرش، که می‌توانست او را خوشحال کند، دور کرده و بیشتر از کارفرما رنج می‌برد.

برداشت: از دشنام‌ها و نارضایتی‌ها، شوق و longing به آن لب‌های خوش‌چهره بیشتر می‌شود و تلخی‌های زندگی، به شیرینی و لذت‌های دلنشین تبدیل می‌شود.

برداشت: در تاریکی می‌توان گل‌هایی به دست آورد، زیرا اشک‌ها می‌توانند نشانه‌ای از زندگی و حیات باشند و تاثیر آن در شب‌ها بیشتر احساس می‌شود.

برداشت: خانه‌های قدیمی جای زندگی ماست و در میان سالخوردگان، حرص و علاقه بیشتری دیده می‌شود.