غزل شمارهٔ ۴۵۹۸

برداشت: زیبایی و جذابیت چهره کسی وقتی بیشتر می‌شود که به آن نگاه شود، مانند گل که با شبنم زیبایی‌اش بیشتر می‌شود و درخشان‌تر به نظر می‌رسد.

برداشت: دل پروانه بر اثر زیبایی و جذابیت دلبرش، در صبحگاهان زیر نور چراغ در حال تپش و لرزش است. این احساس بیشتر به خاطر عشق و هیجان اوست که در این حال و هوا تشدید می‌شود.

برداشت: هر چه اندازه که در امواج سنبل، نیروی طوفان وجود دارد، از چشمان عاشق غمگین و بی‌خواب چیزی کاسته نمی‌شود.

برداشت: با وجود اینکه به خاطر زلف او دچار آشفتگی شدم، اما رشته‌ای از جانم به خاطر آن موی کمربندش پاره‌تر شده است.

برداشت: به زیبایی و نرمی زلف محبوب اشاره دارد و می‌گوید که باید به جای نگاه کردن به چشمان خود، در کوچه باغ زلف یار قدم بزنی، زیرا این مسیر، همانند مخمل نرم و دلپذیر است و خواب‌آورتر از خواب‌های عمیق است.

برداشت: هیچ روزنه‌ای وجود ندارد که از نور ماه خالی باشد، اما خانه‌هایی که در و بامی ندارند، در نور مهتاب زیباتر به نظر می‌رسند.

برداشت: جرعه‌ای از ناتوانی و شکست، خود را به ما می‌نمایاند و در نتیجه، تشنگی ما آن‌قدر زیاد می‌شود که لب‌های ما به تبخال می‌افتد.

برداشت: از دل تاریک و پنهان، گوهری درخشان و بی‌تاب به‌طور ناگهانی نمایان می‌شود و می‌درخشد.

برداشت: هرچند که در دنیا نشانه‌ای از پرنده‌ی افسانه‌ای عنقا وجود ندارد، اما یافتن گوهر انصاف از پیدا کردن عنقا سخت‌تر است.

برداشت: یک قلم از وسایل دنیا، مثل پرده‌ای است که ما را از خدا دور می‌کند. هر کسی که از این وسایل کمتر استفاده کند، به خدا نزدیک‌تر می‌شود.

برداشت: بسیار مهم است که عبادت و اطاعت طولانی خود را فراموش نکنی، زیرا در برابر رحمت الهی، داشتن نعمت و ثروت اهمیتی ندارد.

برداشت: کار دل‌باختگان در عشق، نیست جز اینکه نور وجود محبوب را بر دل‌ها افروزند. این عشق به آن اندازه درخشان و تابناک است که حتی از نور خورشید نیز فراتر می‌رود.

برداشت: امید خود را با دقت و احتیاط ببند، زیرا در روزگار ما، منابع امید از کمترین آب هم بی‌بهره‌تر هستند.

برداشت: از خط صائب، زیبایی آن لب زیبا بیشتر شده و گوهر آن با دوری از یتیمی، شاداب‌تر می‌شود.