غزل شمارهٔ ۴۵۹۵

برداشت: ترکی که به خاطر بی‌میلی‌اش از دانه‌ی پسته شکر می‌ریزد، به دلیل تنگ‌نظری‌اش از بادام کوهی تلخ‌تر است.

برداشت: با وجود اینکه دریا پرآشوب و طوفانی است، آیا می‌تواند بر مشکلاتی که به وجود می‌آید غلبه کند؟ هر چند امواج به ساحل می‌رسند، اما خطر و چالش‌های ناشی از آنها هنوز وجود دارد.

برداشت: گفت‌وگو با نیکان، حقیقت را بهتر و واضح‌تر به نمایش می‌گذارد، همان‌طور که تلخی بادام در شیرینی شکر بیشتر نمایان می‌شود.

برداشت: منصور از دنیای فانی به اوج و مقام بالایی دست یافته است، اما رسیدن به آن مقام و منزلت برای دیگران همچنان دشوار و دور از دسترس است.

برداشت: وقتی که دل انسان سیاه شود، صحبت‌های advise کنندگان و نکته‌سنجان مانند باد است و تاثیری ندارد. در چنین حالتی، فرد به زخم‌های کهنه و دردهای گذشته اهمیتی نمی‌دهد.

برداشت: از میان بندهای کفر، راهی برای دستیابی به نعمت‌ها بگشا، تا که آسمان همچون بندگانی که در خدمت تو هستند، کمر خود را به تو خم کند.

برداشت: هر کسی که به دلیل شرم و حیا، چشمانش را بپوشاند، به سرعت از خود واقعی‌اش بیرون می‌آید، مانند بادمجان تازه که به آسانی پوستش کنده می‌شود.

برداشت: گل لاله، نماد عشق و درد، در باغی که دل عاشقان را شاد می‌کند، رشد می‌کند. پرنده‌ای هوشمند مانند صائب نمی‌تواند از تنگنای دید خود بگریزد و زیبایی این باغ را ببیند.