غزل شمارهٔ ۴۵۹۱

برداشت: گل رخسار من بیرون از پرده، بوی خود را نیاور. بی‌صبری‌ها را با آرزوی خود آزار نده.

برداشت: تو نمی‌توانی در جستجوی خود به آرامش و سکون برسی، زیرا جان جهان در تو نیست و این امکان وجود ندارد.

برداشت: تو مانند پروانه‌ای نیستی که برای دلجویی به سوی من بیایی؛ از سرکشی و بی‌تابی دل‌ها، تو را به سوی خود نمی‌کشم.

برداشت: اگر دردسر می‌خواهی از هجوم بلبل‌ها، بهتر است که خود را از لباس غنچه خارج نکن و رنگ و بوی خود را نشان ندهی.

برداشت: نگران دل‌های رنج‌کشیده نباش، چرا که نمی‌توانی با حرارت عشق آن‌ها را به راحتی ذوب کنی. بی‌جهت آینه را در مقابل خود قرار نده، زیرا دیدن حقیقت همیشه آسان نیست.

برداشت: زلف‌های خود را به آرامی شانه بزن و با این کار، دل‌های پریشان را از میان موهای خود بیرون نیاور.

برداشت: برای اینکه بتوانی با اشک خود را شست و شو دهی و نویی به خود ببخشی، از منبع دیگری آب و وضویی نیاور.

برداشت: آتش در زیر پا شعله‌ور است و این رنگ‌های زودگذر و ظاهری که بر چهره داری، نگذار تو را فریب دهد؛ همچنان که رنگ‌ها تغییر می‌کنند، باطن واقعی تو هم باید آشکار شود.

برداشت: با کمال دقت به سخنان اهل حق گوش فراده، اما از خودت چیزی را که بی‌اساس و ناپایدار است، نگذار.

برداشت: اگر به خاطر پاکی دل و نیت خوبت، به تو ظلم و ستم کردند، باید مانند آب آرام و با صبر و شکیبایی به روی خودت بیاوری و نذاری که این شرایط تو را از صبر و شکیبایی‌ات دور کند.

برداشت: رازقین خوب را بر فرزندانم روزی ده، همان‌طور که کبوتر طعمه‌اش را از گلوی خود بیرون نمی‌آورد.

برداشت: شرابی که در ظرفی قوی و پر از قدرت نیست، نمی‌تواند در برابر طغیانی که به آن آسیب می‌زند، دوام بیاورد. بنابراین، ای صائب، از آوردن این مطلب به جوی خود بپرهیز.