غزل شمارهٔ ۴۵۹۰

برداشت: دل به زیبایی و جاذبه زلفی می‌سپارد و ناخواسته به سوی آن کشیده می‌شود، همچنان که مجنون (لیلی) به سمت محبوبش به طور طبیعی سوق داده می‌شود.

برداشت: زمانی که دل آب‌مانند می‌شود، فکر جدایی دیگر بی‌معناست. مانند شبنمی که به‌طور ناخواسته به بالای گل کشیده می‌شود.

برداشت: در کوی مغان، اختیار از دست رفته و انسان‌ها به خاطر عشق و احساساتشان به کسی یا چیزی، به طور طبیعی و بدون اراده خود را به اسارت می‌کشند. عشق آنقدر قوی است که دل‌ها را به سمت خود می‌کشد و انسان‌ها نمی‌توانند در برابر آن مقاومت کنند.

برداشت: پرنده‌ای زیرک از پنجره نمی‌تواند نگاهش را به سوی خورشید جذابی که دارد، منحرف کند و در کمال بی‌اختیاری به آن خیره می‌شود.

برداشت: برای نمایش جذابیت و زیبایی، لازم است که معشوق با طنازی خود، از جامی پر از شراب بنوشد و به طور ناخودآگاه طراوت و شادابی‌اش را نشان دهد.

برداشت: لیلی برای خود جشنی به راه انداخته که در آن به ناز و کرشمه مشغول است و به طرز غیرقابل کنترلی، شوق و آرزوی سفر به بیابان را در دل دارد.

برداشت: عاشق در فصل بهار ناخودآگاه درخت سرو را می‌بیند که با زیبایی و ارتفاع بیشتری رشد می‌کند و طبیعی است که در دلش آه و حسرتی وجود داشته باشد.

برداشت: در انتهای دیوار، کاهی وجود دارد که از عطر کهربا بهره‌مند است و بی‌آنکه کسی کنترلی داشته باشد، عشق را از دل‌ها به دل‌های دیگر منتقل می‌کند.

برداشت: چشم‌ها به مسیر مقصد دوخته شده‌اند، اما شوق و اشتیاق مانند دوربینی، دل را ناخواسته به گذشته می‌کشاند.