غزل شمارهٔ ۴۵۸۷

برداشت: در این بیت شاعر به زیبایی و تازگی بهار اشاره می‌کند. او به عطر دل‌انگیز گل‌ها که در هوا پخش شده، اشاره می‌کند و نمایش زخم‌ها و دردهایی که ممکن است در دل انسان وجود داشته باشد را با زیبایی و شادابی فصل بهار مقایسه می‌کند. به طور کلی، تصویر شعف و زیبایی بهار در کنار زخم‌ها و رنج‌های زندگی به تصویر کشیده شده است.

برداشت: می توان فهمید که زیبایی و جذابیت صورت، ناشی از شوق و حرارتی است که از عشق و زیبایی گل‌های لاله در دل بهار نشأت گرفته است.

برداشت: از دست دادن ایمان به مانند یک شبنم بر روی گل است که زودگذر و ناپایدار می‌باشد. در سرزمین کافران، دیگر از دین نشانی باقی نمانده است و بهار ایمان در آنجا پژمرده است.

برداشت: چگونه می‌توان انتظار داشت که خوشبویی گل از عهده‌ی نسیم برآید؟ عقل و درک ما به زودی در هیاهوی بهار از بین خواهد رفت.

برداشت: با وزش نیروی نخستین باد، همچون گلی که پیراهنش را چاک می‌کند، نشان می‌دهد که چه گل‌های دیگری در آینده خواهند شکفت و از لطف و نعمت بهار بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: این بیت به این معناست که جوانان تازه‌رو که به توکل و اعتماد دارند، دغدغه‌ای برای تأمین رزق و روزی ندارند. بهار، که نماد شادی و زندگی است، هرگز از لذت‌ها و خوشی‌ها خالی نخواهد ماند.

برداشت: در درون سینه‌ام، احساسات مختلفی به هم آمیخته‌اند، که مانند آبی اشک‌دار و بی‌نظم، در دل بهاری در حال جاری شدن است.

برداشت: صائب با چشمی اشک آلود به حالتی غمگین نگاهم می‌کند، اما در واقع این نگاه او نتیجه حسادت و آسیب‌زنی است که در برابر زیبایی و خنده بهار ظاهر می‌شود.