غزل شمارهٔ ۴۵۸۵

برداشت: سنبل در حال شیدایی و ناز است و دستش بر دوش بهار است، در حالی که در وقت مناسب گل‌هایی را در گوش بهار آویزان می‌کند.

برداشت: نگاه اول او مرا دیوانه کرده است، مانند مستی ناشی از نوشیدن اولین جام، که همان شور و زیبایی بهار را به همراه دارد.

برداشت: در باغ و چمن، تا زمانی که قامت زیبا و خوش‌فرم او پیدا نشد، درگیری و تنش ناشی از خواب و کسل بودن بهار وجود داشت.

برداشت: کی توانستی از شوق و شور آواز پرندگان خواب را بربایی؟ اگر گل و شکوفه‌ای در بهار وجود نداشت، صدای پنبه در گوش کسی نمی‌رسید.

برداشت: خط زیبا و دلنواز او همچنان باقی است و زیبایی‌هایش هرگز در زمستان سرد محو نمی‌شود؛ این باغ همیشه شکوفا است و نشاط بهار در آن جاری است.

برداشت: در میان هزاران امیدی که مردم دارند، تنها یک دانه نتیجهٔ ناچیزی را به همراه خواهد داشت و بهار فراموش می‌شود.