غزل شمارهٔ ۴۵۸۲

برداشت: بهار با زیبایی و شکوفایی خود مانند گل‌های زیبا در حالی که فصل خزان را پشت سر دارد، در دلش شعله‌ای از شوق و زندگی نهفته است. مانند لاله‌ای که در زیر پایش آتش دارد، نشان‌دهنده‌ی جهود و امنیتی است که بهار در کنار زیبایی‌هایش به ارمغان می‌آورد.

برداشت: وقتی چشمانت را باز کردی، مانند شبنمی در گل‌ها، زیبایی درخشانی به پا گذاشته است و بهار به قدم‌هایش ادامه می‌دهد.

برداشت: غنچه‌های بسته و کم‌جان در میدان، قدرت نمایانی ندارند، ولی اگر بود، زیبایی‌های بسیار مانند نسیم بهاری را در خود دارند.

برداشت: زاهدان خشک و بی‌روح قادر به درک عمق زیبایی‌های زندگی نیستند، اما اگر گوش دلشان باز بود، بهار و زیبایی‌هایش پیغام‌ها و نشانه‌های بسیاری برای انتقال به آن‌ها دارد.

برداشت: چشم ظاهر بین مانند شبنم تنها به رنگ و بوی ظاهری دقت می‌کند و به عمق چیزها نمی‌نگرد. پس باید چشم دل خود را بگشایی و ببینی که بهار چه زیبایی‌ها و نعمت‌هایی را در خود دارد.

برداشت: عشق مانند خار است که نمی‌توان آن را پنهان کرد؛ مثل اینکه اگر خاری در پیراهن بیفتد، نمی‌توان آن را نادیده گرفت. بهار نیز به نتایج و نشانه‌های عشق و زندگی اشاره دارد.

برداشت: اگر چشمت از گریه سفید شود، به خاطر دل‌تنگی و غم خود غصه نخور. مانند نسیم بهاری که در مصر با خود تودیا (چشم‌پک کننده) دارد، زندگی هم زیبایی‌ها و خوبی‌هایی را در خود به همراه دارد.

برداشت: در هر نوع حالت و روحیه‌ای، کاری متفاوت انجام می‌شود، مانند شرابی که زاهد را به مستی درمی‌آورد و او را در حال و هوای بهاری قرار می‌دهد.

برداشت: جمال و زیبایی لاله و گل بیشتر از یک هفته دوام نمی‌آورد. بنابراین، زیبایی و سرزندگی بهار در کجا می‌تواند اینقدر زیاد باشد که بر مشرب و طعم زندگی بیفزاید؟

برداشت: بهار با زیبایی و طراوت خود، پرده از چهره کسانی که همیشه پوشیده بودند، کنار می‌زند و به یکباره، دست نوازشگری بر روی حس حیا و شرم می‌کشد.