غزل شمارهٔ ۴۵۷۹

برداشت: در حالت مستی و نشئه، زیبایی و جذابیت آن لعل سخنگو بیشتر می‌شود، به‌طوری که می‌توان از حالتی که او دارد، همانند یک گل، زیبایی‌هایی را برداشت کرد.

برداشت: اگر مستی بی‌پایان او را از نظر دور کند، فقط کافیست که چشمش به چشم آهو بیفتد، تا در حالتی دلبرانه و سرمست گردد.

برداشت: در حالت سرمستی، چه تاثیری خواهد داشت بر رویم نگاه تیر مژگانی که وقتی مست می‌شوم، ترازوی احساساتم را تحت تأثیر قرار می‌دهد؟

برداشت: وقتی ابر بدون آب می‌ماند، بر دل دریا تأثیر می‌گذارد و خشمگین‌تر می‌شود. چشمی که جادو دارد، در حالت خمار به عمیق‌ترین حالت خود می‌رسد.

برداشت: در آتش عشق، می‌توان به زیبایی‌های باغ خلیل (که در اینجا به باغی پر از گل و عطر اشاره دارد) رسید و رنگ‌های ناشی از شور و هیجان بر چهره او در حالت مستی و سرخی بگذارد.

برداشت: بدون شراب، رنگ لاله و شادابی زندگی‌ام را نپرس، زیرا بر تنم نشانه‌ای است که نشان‌دهنده‌ی غم و افسردگی‌ام در حالتی ناخوشایند است.

برداشت: در باغ، سرو جوان و زیبا در نظر من تابیده و خودنمایی می‌کند، گویی که مانند آبی خنک و زلال بر لب جوی، حالتی خواب‌آلود و مستی ایجاد کرده است.

برداشت: قلب من از سنگینی دو دنیا آزاد نیست، در حال مستی باری سنگین بر دوش دارم که در حالت خمار، بر ذهنم فشار می‌آورد.

برداشت: دوباره رنگ خونگرمی می‌ریزد و به فکر آشتی با رقیب‌ها هستم، هر چند که در حالت خماری و مستی به سر می‌برم.

برداشت: اگر دیگران به سمت کعبه می‌روند، من مسیر میخانه را انتخاب کرده‌ام و در حال غفلت و سرخوشی هستم.

برداشت: در زمان شادی و مستی، ابروی زیبای ماه مثل تیغی بر سر من است و این ابرو به حالتی گنگ و غمگین در آمده، مثل شمشیری خونین بر من سایه افکنده است.

برداشت: ظاهر زیبای زهر هلاهل (زهر کشنده) در آب نمایان است، در حالی که تیغ سبز گیاهان در کنار لب جوی به حالت خواب‌آلود و رو به آرامش است.

برداشت: هر کسی که مدت زیادی در خمار و مستی به سر ببرد، در نهایت به تلافی آن حالت، زانوهایش در وضعیت ضعیف و آسیب دیده‌ای قرار می‌گیرد. این نشان‌دهنده عواقب ناگواری است که سرانجام بر اثر غفلت از خود و پرداختن به لذت‌های زودگذر، گریبان‌گیر انسان خواهد شد.

برداشت: زمانی که جام از شراب خالی می‌شود، به چشم خشک و بی‌روح می‌آید. قطرات شراب از لبان او به‌گونه‌ای می‌چکد که نشان‌دهنده حالتی مستی‌گونه است.