غزل شمارهٔ ۴۵۷۸

برداشت: اگر عشق و محبت در دل‌ها کاشته شود، زمانه همواره در تلاش است تا نتیجه خوبی از آن برداشت کند.

برداشت: هر کسی که به اوج اعتبار و موفقیت دست پیدا کند، مانند خورشیدی است که بر زمین می‌تابد، اما در نهایت، روزگار مانند سایه‌ای در کنار او خواهد بود و به تدریج او را به زمین خواهد کشاند.

برداشت: از یک سگ دیوانه نمی‌توان انتظار دوستی و آشنایی داشت؛ زیرا او به هر کسی که نزدیک شود، آسیب می‌زند و زخم می‌زند. روزگار نیز چنین حالتی را می‌تواند برای انسان‌ها ایجاد کند.

برداشت: دل مغرور من آرامشی پیدا نمی‌کند. حتی اگر به اشتباه از چهره‌ام خشم بگیرد، روزگار همچنان به من توجهی نخواهد کرد.

برداشت: اگر تمام دنیا هم از آن تو باشد، نباید خود را فریب دهی، زیرا آنچه امروز به تو داده شده، فردا روزگار آن را از تو خواهد گرفت.

برداشت: هر که بر کرسی زر تکیه می‌کند، باید بداند که روزگار همواره درس عبرتی برای او دارد. در واقع، مقام و ثروت او نمی‌تواند او را از سرنوشت محتوم زمانه و درس‌های آن محفوظ نگه دارد.

برداشت: با نهایت بی‌شرمی، روزگار مانند افرادی که شرم و حیا دارند، رنگ و جلوه‌ای به خود می‌گیرد و در عین حال، رنگ و زیبایی را از دیگران می‌گیرد.

برداشت: به کمک یکدیگر می‌توانیم به زندگی ادامه دهیم و در این دنیا هر کسی برای آزار دیگران و ایجاد مشکل در زندگی آن‌ها تلاش می‌کند، مثل اینکه درخت خرما برای میوه دادن و بارور شدن، در جایی نشسته است.

برداشت: زندگی مانند موج سراب است که شخصی لب تشنه را به هر طرف می‌کشاند و او را به امید یافتن آب، در چرخش و دویدن می‌کند.