غزل شمارهٔ ۴۵۷۶

برداشت: هر کسی که بداند چه زمانی باید سخن بگوید، در موقعیت‌های دشوار نیز می‌تواند به درستی صحبت کند. در حقیقت، او می‌تواند در شرایط سخت و دشوار، زبانش را باز کند و به بیان نظراتش بپردازد.

برداشت: این پلنگ خشمگین که دلش سنگین و تنگ است، در کوه‌ها زندگی می‌کند و برایش دشوار است، زیرا در خانه‌ای که دارد، احساس خوبی نمی‌کند.

برداشت: تا همیشه، یاد و خاطرۀ فرهاد، که به ناحق کشته شده، زنده و تازه است و لاله‌های خونین در کوه‌ها، نشان‌دهندۀ این ماتم هستند.

برداشت: ناله‌های عاشقان به قدری قوی و بلند است که می‌تواند سنگ‌ها را از هم بشکافد، در حالی که آن کسی که کوه را می‌کند، از این صدای دل‌نشین بی‌خبر است.

برداشت: چشم‌های زیبای معشوقه‌ی من، همان‌طور که فرهاد را به عشقش به کوه‌نوردی واداشت، من را هم به خلق آثار زیبایی در کوهستان ترغیب می‌کند.

برداشت: من سختی‌های زندگی را با آرامش تحمل می‌کنم و هیچ صدایی از من به گوش نمی‌رسد، حتی زمانی که در دل کوهستان هستم.

برداشت: اگر هر رگ سنگی به خون من آغشته شود، مانند ماری که در گوشه‌ای از غار پنهان شده، به هر حال اگر سرزمینم را در کوه‌ها بسازم.

برداشت: لاله‌ی من دیگر نیازی به شراب ندارد، خودش از خون خود ساغر درست می‌کند و در کوهسار به نمایش می‌گذارد.

برداشت: آن نغمه‌ای که می‌زنم، می‌زند هم‌زمان با پایکوبی و شادی، مانند شعله‌ای که سنگ‌ها را می‌سوزاند و صدای آواز من در کوهستان به گوش می‌رسد.

برداشت: اگر سنگ‌های بیستون به دور کمرش به مانند زنجیر بیفتند، جوی شیر به وجود خواهد آمد که تصویر آن بت (چهره زیبا) سنگ‌تراش در کوه‌ها را نشان می‌دهد.

برداشت: سخنان و نظرات افراد باهوش و بزرگ، ارزش و اهمیت زیادی دارد و این سخنان باعث می‌شود که نام آن فرد در یادها بماند، همانند صدای پر طنین که در دره‌ها و کوه‌ها طنین‌انداز می‌شود.

برداشت: در هر بهاری که به یاد کوهکن می‌افتیم، لاله‌ها از غم و تنهایی چنان به خود می‌پیچند که گویی صدها بار در دل کوه‌ها لباس عزا بر تن کرده‌اند.

برداشت: هنگامی که کنده‌کار با ظرافت و دقت تصویر زیبای شیرین را بر روی سنگ‌های سخت کوه می‌سازد، چشمه‌ها نیز مانند رودهایی از دهان کوهسار آب جاری می‌کنند.

برداشت: غم من که مانند سیلی در کوهسار بالا می‌رود، دیگر نه از سنگ ملامت می‌ترسد و نه برای دیوانه‌ای چون من اهمیت دارد.

برداشت: در اثر شکست استخوان، تن سنگی مانندی ایجاد می‌شود و در دل کوه‌ها باقی می‌ماند. این موضوع به خاطر نسیم و عهدی است که انسان‌های پیمان‌شکن فراموش کرده‌اند.

برداشت: خون او به اندازه‌ای ارزشمند است که از یاقوت و لعل گران‌تر می‌باشد و هر کس در زیر تیغ و فشار زندگی، در میانسال، این حقیقت را درک می‌کند.

برداشت: امید دارم که روزی کارم به نتیجه برسد و به شکلی درآید. بنابراین، عمر خود را همچون یک معدنچی که در دل کوه‌ها کار می‌کند، صرف کرده‌ام.

برداشت: در پاسخ به غزلی که زاهد سروده، من در میان شهر زندگی می‌کنم و احساس می‌کنم که وطن واقعی‌ام در کوه‌هاست.