غزل شمارهٔ ۴۵۷۴

برداشت: عاشق بی‌قرار هیچگاه در یک مکان آرامش پیدا نمی‌کند، مثل کوه که اگر به دریا تکیه کند، نمی‌تواند آرامش داشته باشد.

برداشت: آسمان بدون دلیل به فکر تسلط بر ماست و شراب قوی در جام آرامش نمی گیرد.

برداشت: شما نمی‌توانید دیوی را که در شیشه قرار دارد، به راحتی کنترل کنید و هیچ دلی در مسجد بزرگ (که به عنوان قبه خضرا شناخته می‌شود) آرامش نخواهد یافت.

برداشت: چشم‌ها مانند شبنم لطیف‌اند و نمی‌توان امید و آرامش را به راحتی به آن‌ها بازگرداند؛ خورشید، که نماد روشنی و زندگی است، در خواب دل‌انگیز بینندگان نمی‌تواند آرامشی به ارمغان بیاورد.

برداشت: ما مانند رشته‌ای هستیم که اوراق آسمان را به هم وصل می‌کند و بدون وجود ما، نظم جهان به هم می‌ریزد و آرامش نمی‌یابد.

برداشت: دل وقتی که نگرانی دارد، مانند شمعی در بیابان است که بدون داشتن فانوس نمی‌تواند آرامش پیدا کند. این دل، در انتظار دیدن چهره محبوب است و تا زمانی که او را نمی‌بیند، در حال اضطراب و ناآرامی به سر می‌برد.

برداشت: در کوچه و بازار، عشق به شدت در حال حرکت است و این شعله‌ای که در دل من زبانه می‌کشد، نمی‌تواند آرامش پیدا کند.

برداشت: غیر از دل من که برای یاد تو آرام نمی‌گیرد، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند در من آرامش پیدا کند. در واقع، هیچ گلوله یا تیر در بدنم نمی‌تواند در یک نقطه استراحت کند.

برداشت: جز دریا، هر جایی که سیل باشد، برای عاشق دیوانه، زندان است و او در این دنیا آرامش نمی‌یابد.

برداشت: نور خورشید بر روی دریا تابیده می‌شود و تصویر آن در چشمان کسانی که وقت خود را صرف نگریستن به این زیبایی می‌کنند، می‌افتد و آنها هرگز آرامش نمی‌یابند.

برداشت: هر کسی که به خاطر زیبایی‌های محبوبش دل‌باخته و دچار غم هجران شده است، هرگز نمی‌تواند در آرامش و آسایش زندگی کند.

برداشت: ساعت دنیا مانند شیشه‌ای است که گردان است و غم‌های آن همچون ریگ روان و بی‌ثبات می‌باشد. این غم‌ها حتی برای لحظه‌ای فرد را آرام نمی‌گذارند.

برداشت: درد و رنج های دنیا به نوبت بر دل ها تأثیر می‌گذارد، مانند کاروانی از شن که در یک مکان ثابت نمی‌ماند و بی‌قرار است.

برداشت: در نهایت، حتی آیینه‌خانه هم به دلزدگی دچار شد و آن معشوقه‌ی بازیگوش در بهشت آرامش نمی‌یابد.

برداشت: اگر زیبایی و جذابیت غزال‌ها در چشم نباشد، مجنون هرگز در این بیابان آرامش نخواهد داشت.

برداشت: بوی پیراهن سفیدی ما را به یاد چیزی می‌اندازد و دائماً مانند ابرهایی که بر روی دریا در حال حرکت‌اند، ذهن ما را درگیر می‌کند و آرامش نمی‌یابد.

برداشت: روح قدسی چگونه می‌تواند در این فضای بی‌رحم و وحشتناک آرام بگیرد؟ کوه هم در دامان این دشت نمی‌تواند آرامش پیدا کند.

برداشت: غم مانند کوهی سنگین بر دل صائب نشسته است و در دل او تأثیرگذار است. هر کسی که نتواند بر سنگ سخت زندگی تسلط یابد، آرامش را نخواهد یافت.