غزل شمارهٔ ۴۵۷۰

برداشت: دل را مانند شبنم نرم کن و در گلستانی که محبوب است بگذار. برای او که چهره‌اش خندان است، اشک‌هایی که بر صورتش نشسته را بر طرف کن.

برداشت: این شعر به زیبایی به نظم و ترتیب چیزی کهنه اشاره دارد، و می‌گوید که دل را باید مراقب بود و آن را با زلف‌های آشفته و بی‌نظم ارتباط نداد. در واقع، از دل خواسته می‌شود که دقت و حواسی را در برقراری ارتباط با زیبایی‌های غافل از نظم، حفظ کند.

برداشت: اگر بتوانی در میانه جشن وصال او، جان خود را قربانی کنی، پس بگذار جان کوچک‌تری را ببوسی و در برابر دربانش قرار دهی.

برداشت: هر کسی که دوست دارد از زیبایی تو بهره‌مند شود، باید مانند گلی در این باغ شاداب و بی‌فکر، با چهره‌ای خندان به آغوش تو بیاید و از زیبایی‌ات لذت ببرد.

برداشت: با جسم خاکی نمی‌توان به حقیقت عشق و وصل دست یافت. اگر می‌خواهی به این آگاهی برسی، باید از خودت بگذری و سر به آب حیات بسپاری.

برداشت: انصاف تو پایین‌تر از آن است که بتوانی به خوبی حساب و اندازه‌گیری کنی، بنابراین باید به آنچه که در این مکان از خود نشان می‌دهی، دقت کنی و آن را مورد سنجش قرار دهی.

برداشت: در این میدان که نمی‌توانی خود را به خوبی نشان دهی و فعالیت کنی، مانند گوی که در بازی چوگان در اختیار زلف فردی قرار دارد، خود را به او بسپار.

برداشت: خاک، محل بازی و سرگرمی کودکان است. ای کسی که به بلوغ و بزرگ‌سالی رسیده‌ای، اگر نشانه‌ای از واقعی بودن و مردانگی داری، به کودکان توجه کن و آنها را در بازی‌هایشان همراهی کن.

برداشت: نتیجه این زمین خراب تنها نگرانی است. اگر به دنبال آرامش هستی، باید به حاکمش تسلیم شوی.

برداشت: عالمی که اشتباهاتش اصلاح‌پذیر نیست، وقت خود را بر روی آن هدر نکن و بهتر است آن را فراموش کنی.

برداشت: اگر از درد و پشیمانی اشک می‌ریزی و بهره‌ای از آن نمی‌بری، پس نامه خود را با بارش رحمت و سخاوت خداوند بشوی.