غزل شمارهٔ ۴۵۶۷

برداشت: از زمین بلند شدن و به خاک‌نشینان نگاه نکردن، انتظار راست و درست از کسانی که بار سنگینی بر دوش دارند، نداشته باش.

برداشت: زیبایی در عشق در حال بی‌تابی است و برای نشان دادن راز عاشقان، باید چشم‌ها را از این آیینه که صورت‌های زیبا را منعکس می‌کند، دور نگه‌داشت.

برداشت: زمانی که علم و دانش از بین برود، نظم و انضباط نیروها نیز مختل می‌شود. اگر امید و انگیزه‌ها حین لغزش و ناکامی از دست بروند، نباید انتظار حمایت از طرف پیروان و هواداران داشت.

برداشت: در فصل پاییز، وقتی که برگ‌ها می‌ریزد، پرندگان آواز اندوهی سر نمی‌دهند؛ چون وقتی ورق‌ها تغییر می‌کنند، نباید چشم امیدی به یاران داشت.

برداشت: مردم بی‌احساس و بی‌تفاوت برای کسانی که رنج می‌کشند اهمیتی قائل نیستند. بنابراین از مهربانی افرادی که مشغول پرستاری و مراقبت هستند، انتظار زیادی نداشته باشید.

برداشت: خانه‌ای که از آب و گل ساخته شده، در برابر سیلاب به لرزش در می‌آید. از وقتی که غم باران به دوش تو افتاده، نگران خانه‌ات نباش.

برداشت: زندگی مانند کاروانی است که در حال حرکت به سمت مقصد خود است و نباید در مواجهه با مشکلات و چالش‌ها متوقف شد. باید از تجربه‌ها و رفتارهای دیگران درس گرفت و از آن‌ها دوری نکرد. پس باید با آرامش و اعتماد به نفس به سمت هدف‌هایمان ادامه دهیم.

برداشت: اگر در بزم می‌نوشی، حواست باشد که مشکلات و موانع را که از سرنوشت تو نشأت می‌گیرند، فراموش نکنی. سر خود را بالا نگه‌دار و از نگرانی‌های زندگی دور شو. در جمع نوشندگان، از قدرت و زیبایی زندگی لذت ببر و خود را در چالش‌های آن غوطه‌ور نکن.

برداشت: حاصل دانه‌ای که مغز ندارد، تنها پشیمانی است. به داستان‌های بیهوده و سخنان بی‌معنا گوش نده.

برداشت: دل خود را پیش خدایان دنیامدار باز نکن، مراقب باش که در برابر آدم‌های بدکار زانوی غم به زمین نکنی و رازت را فاش نکن.