غزل شمارهٔ ۴۵۶۵

برداشت: لطیف‌تر می‌شود، چون که خال بالدار، فتنه‌ای در پی دارد که ستاره‌ای بر آن دنباله دارد.

برداشت: در دنیای دیوانگی، هر جا که یک غزال آزاد و وحشی وجود داشت، زنجیر من به آنجا راه یافت و به او زیبایی و زینت بخشید.

برداشت: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت فردی می‌پردازد که چشم‌هایش مانند شمشیری سیاه درخشان است و حالتی مست و فریبنده دارد. همانطور که یک شمشیر به دلیل تابش نور درخشان می‌شود، چشمان این شخص نیز زیبایی و جاذبه خاصی دارند. سرمه‌ای که در پشت چشمانش خودنمایی می‌کند، نشانه‌ای از جذابیت و افسونگری اوست.

برداشت: موهای زیبا و آراسته او چشمان کسی را نمی‌تواند از خود دور کند، مانند انسانی که وقتی به یک خوش‌لباس نگاه می‌کند، نمی‌تواند از او چشم بردارد.

برداشت: ای جوان، با افراد مسن و با تجربه صحبت نکن و کنجکاوی نکن؛ چرا که در درون چنار کهن، آتش hidden و پنهانی وجود دارد.

برداشت: سوز دل را نمی‌توان در دل پنهان کرد، آنقدر که از لب‌های زخمی سرخی خونین جاری می‌شود.

برداشت: اگر بر روی یک سنگ ساده و بی‌ارزش عیبی ایجاد شود، ارزش آن کاهش می‌یابد. اما وقتی که الماس دچار شکستگی یا عیب شود، باز هم ارزشش نسبت به دیگر سنگ‌ها خیلی بیشتر خواهد بود.

برداشت: اگر کسی در زمره اهل سعادت باشد، باید مانند پرنده نیک بخت و خوش اقبال، به گنج و ثروت دست یابد.

برداشت: با افزایش سن، تیزهوشی و هوش آدمی از بین نمی‌رود، بلکه مانند سرکه که با گذشت زمان تندتر و قوی‌تر می‌شود، انسان نیز هر چه بیشتر سن داشته باشد، تجربه و دانش را بیشتر درک می‌کند.

برداشت: عکس روی او به حدی زیبا و دلپذیر است که آینه هم نمی‌تواند به خوبی تصویر آن را منتقل کند و در واقع به خاطر این زیبایی، آینه دچار کمبود وضوح می‌شود.

برداشت: اگر نبض من ضعیف شده باشد، دور نیست که انگشتان پزشکان هم به آتش بیفتند. از شدت تب سوزان من، به لب بام رسیده‌ام و تبخال به جسمم چنگ انداخته است.

برداشت: اگر درد فراق شبانه بر دل چیره شود، با صدای آه من چنان بر عرش فشار می‌آورد که انگار خود آسمان نیز به ناله و زاری می‌افتد.