غزل شمارهٔ ۴۵۶۳

برداشت: محبت و عشق می‌پرستان هرگز اجازه نمی‌دهند که غبار دشمنی بر دل‌هایشان بنشیند. آن‌ها با شتاب و بی‌وقفه به سوی عشق و محبت می‌روند و از دل‌تنگی و غم دور می‌شوند.

برداشت: برای حل مشکلات بزرگ، نیاز به تلاش و همت داریم. در کشور ما، حتی مشکلات سخت نیز می‌توانند با اراده و کوشش برطرف شوند.

برداشت: من آنقدر بدبخت و ناراحتم که در هر جا که نگاه می کنم، درد و غم همچون سیل به خانه‌ام هجوم می‌آورد و غمگینی‌ام را بیشتر می‌کند.

برداشت: افراد خاکی و humble فکری می‌کنند که می‌توانند زنگاری که در دل ما وجود دارد را بزدایند و در سرزمین ما تصور روشنی از واقعیت ایجاد کنند، حتی اگر آینه‌ای که به آن نگاه می‌کنیم، غبار گرفته باشد.

برداشت: در عشق، به قدری با اشتیاق و حرکات ناپایدار پیش می‌روم که در هر قدم، غباری که برجا می‌گذارم، از من پیشی می‌گیرد.

برداشت: یک نگاه به طلوع صبح به تو انداختم و دیدم که نور خورشید در چشمانم به گونه‌ای درخشید که غبار شب را کنار زد.

برداشت: وقتی من به حال وصال و دوستی با یارانم می‌رسیدم، همچون صائب می‌شوم که غبار غم از ذهن و دل خود برطرف کرده‌ام. من این غبار را با اشک‌های شوق و شادی‌ای که به خاطر دشمن گذشته‌ام، شسته‌ام.