غزل شمارهٔ ۴۵۵۲

برداشت: نگین باارزش و باخصیصه‌ای که به خوبی و پاکی خود شناخته شده، شایسته است که به بالاترین مقام و اعتبار برسد. در این مسیر، نعمت و برکت خاصی که او را می‌شناسد، به او کمک می‌کند تا به این ارتفاع دست یابد.

برداشت: افراد شجاع و باهمت در میدان‌های بزرگ به موفقیت می‌رسند، همان‌طور که در فصل بهار، باران‌ها زمین را سیراب کرده و باعث زیبایی طبیعت می‌شوند.

برداشت: برگ را از خود دور انداختن، کار نیکو و سخاوت نیست. همچنین در زندگی باید از مال و ثروت خود برای دیگران خرج کرد و نثار کرد.

برداشت: چشمان انسان‌ها هرگز از زیورآلات و جواهرات سیر نمی‌شوند، مانند خشکی که در یک سنگ عقیق شفاف و باطراوت وجود ندارد.

برداشت: دل‌های سیاه و بداندیش از زیبایی و زرق و برق نمی‌توانند بهره‌ای ببرند. همچنانکه گورهای تاریک و ظلمانی هم با روشنایی شمع آرامش نمی‌یابند.

برداشت: کسی که از زمان زوال و فروپاشی خود بی‌خبر است، به دلیل غرور و خودبینی به اوج اعتبارش می‌بالد، مانند خورشید که در اوج خود می‌درخشد.

برداشت: وقتی سینه‌ام مثل زره داوود می‌شود و قلبم از درد شکسته می‌شود، آن‌گاه مانند ذوالفقار آماده مقابله با مشکلات و سختی‌ها می‌شوم.

برداشت: اگر کسی از بدی‌های دیگران، نیکویی را به نمایش بگذارد، این کار از انسان‌های نیکو شایسته نیست. حقیقت در نهایت آشکار می‌شود، مانند عیبی که در تیر مار قابل دیدن است.

برداشت: هر کس که به دوش مردم مسئولیت‌ها را حمل کند، باید مانند سبویی باشد که وقتی می‌شکند، برای جلوگیری از نفوذ آب، همواره وزنه‌ای را بر گردن خود می‌آویزد. او به‌ویژه در مواقع سختی و چالش‌ها باید بهتر از دیگران عمل کند.