غزل شمارهٔ ۴۵۵۱

برداشت: به اندازه‌ای که خواب صبح برای جوانان خوشایند است، بیداری شب برای صاحبدلان لذت‌بخش است.

برداشت: پیکان جذاب تو مانند میوه‌ای از بهشت شده و زخم من را به نوعی خوشمزه کرده است.

برداشت: لذت بخش‌تر از غذا برای میزبان، لذت میهمان از خوراکی‌های خوشمزه‌ای است که بر سر میز قرار دارد.

برداشت: هر کس که تحت تاثیر عشق یا شور و شوق قرار گیرد، مانند کسی است که به شدت مورد سرزنش قرار می‌گیرد، حتی اگر لذت آن حالت سنگین و گرانبها باشد.

برداشت: آن تیغ تند و برنده که در زخم من فرو رفته، همچون آبی گوارا و دلپذیر برای تشنه‌ای در آغوش من است.

برداشت: من از سرزنش و عتاب بیزارم، چون ممکن است از آن زبان شیرین، کلمات تلخ و دشنام‌آمیزی برآید.

برداشت: زیر نخل میوه‌ای می‌دهد که طعمی متفاوت و لذت بخش دارد، در حالی که دشنامی که از طرف دشمنان داده می‌شود، از دل محبوب جالب و دلچسب به نظر می‌رسد.

برداشت: ماهی که از دریا به دور است، هیچ گله‌ای ندارد. همچنین، شراب تلخ برای شراب‌نوشان خوشمزه است.

برداشت: این چاشنی که در دستان توست، مانند نیشکر می‌شود، که طعم شیرینی را به جان می‌آورد.

برداشت: هر کس که به هنر قناعت و کم‌خواهی دست یافته باشد، در زندگی‌اش مانند پرنده‌ای خوش‌خوراک و لذت‌بخش خواهد بود.

برداشت: کسی که در زندگی خود راضی و قانع باشد، از خوشی و رضایت برخوردار است. حتی اگر خوراکش کم باشد و فقط نانی خشک در اختیار داشته باشد، نمی‌تواند احساس کمبود کند. اما اگر از زندگی مرفه و فراوانی برخوردار باشد، اما از چیزهای لذیذ و خوشمزه بی‌بهره باشد، واقعاً خوشبخت نیست.

برداشت: مستم که ناز و زیبایی تو قلب مرا سوزانده است. در این حال، غافل از آن هستم که این درد و اشتیاق، به نوعی مانند کباب لذیذ است که با خون دلمان درست شده.

برداشت: اشعار تو با طعم عشق و زیبایی خاصی که دارند، در هر زبانی لذت‌بخش و شیرین شده‌اند.