غزل شمارهٔ ۴۵۴۶

برداشت: عشق تو هرگز از دل من نمی‌رود، همان‌گونه که سیمرغ از قاف بیرون نمی‌آید.

برداشت: جان و دل آدمی در جهانی فراتر از این عالم مادی قرار دارد و این دنیای فیزیکی قادر به درک آن نیست. انسان نمی‌تواند به آسانی به حقیقت این وجود پرواز کند و به اعماق آن دست یابد.

برداشت: چقدر سخت است که دل پاک و معصوم را با ظاهری ساده و زودگذر توصیف کنیم. آیینه‌ای از آب قادر به نشان دادن چنین صفایی نیست.

برداشت: شبنم، در کنار نور آفتاب، به وجود آمده است اما از یوسف ما خبری به ما نمی‌رسد.

برداشت: وقتی که دل انسان به بلوغ و پختگی رسید، سرانجام به خاک و زمین بازمی‌گردد و نمی‌تواند از چیدن میوه‌های زندگی خودداری کند.

برداشت: تا زمانی که پاهای تو را بوسیده، دیگر پاهایش به زمین نمی‌گذارد.

برداشت: من به نگاه او امیدوارم، اما خبرهایی از بی‌خبران به دست نمی‌آید.

برداشت: در کوچه نی کدام شب، دل‌تنگی و غم موجب نمی‌شود که قافله‌ای از شیرینی و خوشبختی بیاید؟