غزل شمارهٔ ۴۵۴۵

برداشت: آسمان به خاطر ناله‌های ما تلطیف نشد و کسانی که راه را کج می‌روند، مانند کمان، سرسخت و محکم هستند.

برداشت: با نوشتن راز تو را چگونه بیان کنم، در حالی که دل‌های سیاهان زبان‌های دوگانه‌ای دارند.

برداشت: در ساعات پایانی روز، افرادی که بصیرت دارند مانند آتش می‌سوزند و دلشان نگران است.

برداشت: بیشتر افرادی که دارای نفس خوش هستند، مانند عطرهایی هستند که در زیر لباس پنهان شده‌اند.

برداشت: وجود زحمت‌کشان و تهیدستان در زندگی، مانند دامن صحرا است که همواره در حال گسترش و پذیرش این افراد است.

برداشت: شعله‌ها در مقابل ما خاموش و بی‌صدا هستند.

برداشت: صوفیان افرادی هستند که دل و روحی صاف و پاک دارند، همان‌طور که صدف‌ها با درونی تمیز خود شناخته می‌شوند.

برداشت: در زیر سبزه‌ها، شمشیرهای خطر به اندازهٔ آب‌های پاییز، صاف و بی‌هیاهو هستند.

برداشت: روزها آرام و بدون دغدغه می‌گذرد و شب‌ها به طول می‌انجامند، مانند ستاره‌هایی که همواره در آسمان نگران و تماشاگرند.

برداشت: گنجینه‌ای از ارزش‌ها و زیبایی‌ها در دل انسان‌ها وجود دارد که به راحتی و در هر شرایطی می‌توان آن‌ها را کشف کرد. این گنجینه به نوعی به لیاقت و استعدادهای خاص آن‌ها وابسته است.

برداشت: سخن گفتن از طرف افرادی که هنوز ناآگاه هستند و خامند، مانند گل ناپخته‌ای است. در حالی که انسان‌های با تجربه و پخته به خاطر دانایی و آگاهی خود، زبان را در اختیار نمی‌گیرند و کم‌تر صحبت می‌کنند.

برداشت: پرندهانی که عاشق چمن و طبیعت هستند، در قفس به پرواز درآمده‌اند.

برداشت: تا زمانی که نسیم صبحگاهی به وزیدن درآمده و زیبایی خود را نشان می‌دهد، درختان با شوق و نشاط برگ‌های خود را به اهتزاز در می‌آورند.

برداشت: مانند کف دریا که بر روی سطح آب به آرامی در حرکت است، برخی افراد نیز با سبکی و آزادی در زندگی خود گردش می‌کنند.