غزل شمارهٔ ۴۵۴۳

برداشت: خال او هرگز از نظر ما دور نخواهد بود؛ اینجا، جایی که دانه سوخته است، بدون مور نمی‌ماند.

برداشت: زندگی در این جهان مانند آتش است و بلبل که نماد عشق و احساسات است، چنین آتشینی در طبع من وجود دارد. اگرچه شاید مانند قفس نباشد، اما شجر طور، به معنای درختی که نمایانگر عشق و زیبایی است، هرگز از آن جدا نیست.

برداشت: نگاه تو به هیچ‌کس جز زید عاشق بیچاره، ارتباطی ندارد و او اگر بینا باشد، می‌تواند این را درک کند.

برداشت: امروز هیچ‌کس به حرف حق گوش نمی‌دهد و در حقیقت هیچ‌کس نیست که در مسیر منصور قرار نگیرد.

برداشت: هر بار که نسیم خوشی بوزد، سبزه‌ای جوانه می‌زند و گل‌های زیبا از دل ابرها به وجود می‌آید؛ پس به نظر نمی‌رسد که این زیبایی دور از ما باشد.

برداشت: اگر دل‌مشغولی‌ها و دردها زهرآگین نشوند، لذت زندگی شبیه شراب خوشمزه خواهد بود و از کباب دل می‌توان بهره‌ای خوب برد، به شرطی که تلخی و اندوه در آن نباشد.

برداشت: هر لحظه شخصی که به زیبایی‌های چهره‌ی ساده و معصوم نگاه می‌کند، در انتظار دیدار آن‌هاست. من از این عجیب می‌دانم که اگر در این حالت شوری و هیجانی وجود نداشته باشد، چه باید گفت؟

برداشت: چه شگفت‌انگیز است که تمام ویژگی‌های تو در اشعارت موج می‌زند و هیچ شعر مشهوری از دیوان تو وجود ندارد.