غزل شمارهٔ ۴۵۴۲

برداشت: خطی که زیبایی چهره را به ارمغان می‌آورد، بر دنیا نظم و ترتیب می‌دهد.

برداشت: لبان زیبای یار مانند شرابی است که انسان را مست و خواب‌آلود می‌کند.

برداشت: از چهره زیبای معشوق، شراب قدیمی بیرون می‌آید که بوی صد گل تازه را به همراه دارد.

برداشت: من از خیال وصال و دیدار تو بنایی ساخته‌ام که این‌گونه مستی و شوق را در دلم می‌پروراند.

برداشت: دل‌هایی که به خاطر نوشیدن شراب دچار آشفتگی و بی‌قراری می‌شوند، به خوبی می‌توانند نظم و زیبایی خاصی پیدا کنند.

برداشت: کم کم و به آرامی، آنچه را که نوشته یا ساخته می‌شود، می‌تواند شهرت و آوازه‌ای بلند به همراه داشته باشد.

برداشت: تا زمانی که به ناامیدی و حرف‌های بی‌معنی گوش ندهی، دچار کسالت و بی‌حوصلگی نخواهی شد.

برداشت: از سخنان صائب این‌طور پیداست که فقط کسی از دل رنج‌دیده و آسیب‌دیده می‌تواند چیزی عمیق و ارزشمند خلق کند.