غزل شمارهٔ ۴۵۳۹

برداشت: اگر کسی در عشق تو غرق شده باشد، بهشت برای او معنا ندارد، چون دلش نمی‌تواند دو رویه باشد و تنها تو را می‌بیند.

برداشت: در فضای غم و اندوه دنیا، نیاز است که کسی که در این شرایط قرار دارد، لبخند نزند و به شکل جدی به مسائل توجه کند.

برداشت: اگرچه کعبه زیباست، اما دل نمی‌تواند فقط در سال چند روز خوشحال باشد.

برداشت: درد و حسرت عشق همانند نگران بودن است، زیرا در غیاب عطر و زیبایی زلف محبوب، این احساس را می‌توان حس کرد.

برداشت: چشم خود را باز کن که برای عارفان، روزی از راه گلو به دست نمی‌آید.

برداشت: در دین و آداب نیکو، داشتن غیرت و حفظ آبرو از هر چیز دیگری مهم‌تر است؛ حتی نان و روزی.

برداشت: هر چند که تیمم جایز است، اما در شرایطی که وضو صحیح باشد، بهتر است به وضو اقدام کنیم.

برداشت: مانند موجی که در استخوان جریان دارد، دیگر نیازی به جستجو و احساس نگرانی نیست.

برداشت: از افرادی که مشغول نوشیدن هستند، عقل و تدبیر را جستجو نکن؛ زیرا در دنیای مستی نمی‌توان به فکر و تدبیر اعتنا کرد.

برداشت: به مانند یک غنچه خاموش باش، تا باعث ایجاد گفتگو و بحث نشوی.