غزل شمارهٔ ۴۵۳۷

برداشت: هر کسی که دلی شکسته و غمگین دارد، به طور حتم در درونش درد و رنج عمیقی احساس می‌کند.

برداشت: کسی که در عشق تجربه و درد دارد، می‌تواند به خوبی درباره عشق صحبت کند.

برداشت: در یک مکان خاص، نور حضوری مانند فرشی گسترده وجود دارد که گویا چراغی در آنجا روشن است.

برداشت: خواسته خود را به دستان کسانی که سطحی و ناتوان هستند نسپار؛ چرا که آنها قلبی آلوده و ناخرسند دارند.

برداشت: کسی که در درونش آتش و سوزشی وجود ندارد، مانند خاکستر سپند (ماده‌ای که وقتی می‌سوزد، دود و ناله‌ای از خود ساطع می‌کند) تنها صدایی را از خود درمی‌آورد، ولی این صدا واقعی نیست و فقط نشانه‌ای از چیزی است که وجود ندارد.

برداشت: اگر کمان شکسته باشد، ولی همچنان در جستجوی هدفی نیکو و خوش یمن است.

برداشت: مانند ابرو، دل او نیز شکسته و ناتوان است، هر کس که چشمانی خسته و غمگین دارد.

برداشت: چهره زیبای او چقدر با ماه مقایسه می‌شود که خود ماه نیز در برابر او نور افشانی می‌کند.

برداشت: هر کسی که در زندگی با مشکلات و چالش‌ها روبرو شده، در دل خود یک راز یا اندوه پنهان دارد.

برداشت: هر کسی که دامش را گسسته و رها کرده باشد، می‌تواند آن غزال رمیده را صید کند.

برداشت: به شعرهای قدیمی نباید نام تازه بدهی، زیرا دل کسی که تجربه‌های تلخی داشته، هنوز زخم‌خورده و آسیب‌دیده است.

برداشت: اگرچه در زندگی هیچ چیزی از صائب نمی‌توان یافت، اما دل آزاد از قید و بندهاست.