غزل شمارهٔ ۴۵۳۶

برداشت: زمانی که هیچ مانعی از جمله جسم و تن وجود نداشته باشد، اتحاد و همبستگی بسیار زیبا و خوشایند است، زیرا در آن لحظه من به حالت حقیقی خود نزدیک می‌شوم و دیگر هیچ نشانه‌ای از وجود خود باقی نخواهد ماند.

برداشت: شخصی به شدت تحت تأثیر و وابسته به وجود یک انسان ساده‌دل و ناآگاه است. او نمی‌داند که از عشق و جذبه‌ای که در دلش احساس می‌کند، چیزی باقی نخواهد ماند، مانند شمعی که نورش به زودی خاموش می‌شود و چیزی از آن باقی نمی‌ماند.

برداشت: از حرف‌های بی‌محتوا و شلوغی‌های دنیا خسته‌ام و نمی‌دانم چگونه به جایی آرام بروم، چون در جمع هیچ خبری از خلوت و آرامش نیست.

برداشت: از نشانه‌ها و نام‌ها عبور کن و به امید بازگشتن بمان، چرا که عقیق جویا دیگر به یاد یمن نیست.

برداشت: وقتی که از خجالت، قلم را به زیر می‌زنم، احساس می‌کنم که هیچ چیزی از من باقی نمی‌ماند جز کلمات.

برداشت: هر شب منتظر هستم که مانند شمعی در صبح، نفسی از دل برآورم، زیرا دیگر نفسی برای من نمانده است.

برداشت: روح پاک و روشن صائب نتوانست اثری از جسمش برجا بگذارد، چون هیچ نشانه‌ای از سوختن شمع باقی نمی‌ماند.