غزل شمارهٔ ۴۵۳۲

برداشت: لبخند تو مثل نمک شادی و طراوت را به زندگی می‌آورد و وقتی به چهره‌ات نگاه می‌کنم، چشمانم برای زیبایی‌ات همچون حبابی در حال پرواز می‌شود.

برداشت: وقتی که با ناز و کرشمه به ما نگاه می‌کنی، چشمان خواب‌آلود ما مانند چشمان غزال، پر از راز و زیبایی می‌شود و از حالت خواب بیدار می‌شود.

برداشت: هنگامی که شاهبازی در آسمان پرواز می‌کند و بالهایش را می‌گشاید، به راحتی از روی شاخه‌ای که نشسته است، مرغ کباب را می‌دزد و می‌برد.

برداشت: در باغی که باغبان به دنبال بهانه‌ای برای خجالت کشیدن است، رنگ حیا از دیدن رنگ شراب از بین می‌رود.

برداشت: داستان اشتیاق یک جلوه‌ی متفاوت و خاص دارد. نامه‌ی من مانند نامه‌ی روز محاسبه، سرشار از احساسات و معانی عمیق است.

برداشت: اگر چشمه بخشندگی کمتر از آنچه که در دهان ماست، خشک شود، پس چرا پرنده امید ما به سمت سراب پرواز می‌کند؟

برداشت: وقتی که نوازنده عشق با رباب می‌نوازد، گویی ناخن یک شیر از چنگ و رباب جدا می‌شود و به پرواز در می‌آید.

برداشت: نمی‌توانم از تیغ تیز او چشم‌پوشی کنم، زیرا دلم به اندازه‌ای تشنه است که مانند سراب می‌پرد.

برداشت: اگر تصویر او در ذهن توست، پس چرا چشمت در پی خواب آرامش را از دست می‌دهد و بی‌تابی می‌کند؟