غزل شمارهٔ ۴۵۲۷

برداشت: هر کسی که از ناله نی بیدار نمی‌شود، از عذاب‌های قیامت نیز آگاه نخواهد شد.

برداشت: در دنیای غم و اندوه، به سراغ شادی و خوشی برو، چرا که در این مسیر، هرگز نمی‌توان با هوشیاری و آگاهی پیش رفت.

برداشت: از ویژگی‌های زاهد، خشکی و بی‌حالی اوست و این زمین شوره‌زار هرگز به باغ و گلستان تبدیل نمی‌شود.

برداشت: کسی که قدم به مکان‌های مختلف می‌گذارد، گفتار و اندیشه‌اش نیز گسترده می‌شود. اگر نتوانی بر زمین به‌خوبی بایستی و حرکت کنی، به مانند یک شعاع که در مداری نمی‌چرخد، پیشرفت نخواهی داشت.

برداشت: اگرچه دریا پر از آب و گوهر است، اما نعمت های بی پایان به همه نمی رسد و هر کس سهم خود را دارد.

برداشت: ابر به خاطر حرکت خود، در جایی نمی‌ماند و چشم‌های او نیز در خواب به حال خود رها نمی‌شوند.

برداشت: چشم تو و دلجویی از هم دور هستند، هر کس می‌خواهد ویرانی به بار آورد، معمار نمی‌شود.

برداشت: با نگاه پرجاذبه‌ات، مانند نرگس، تمام غم‌ها و شادی‌های دنیا را تحت تأثیر قرار داده‌ای. این جامی که در دست دارم، هرچقدر هم که از دریاها پر باشد، باز هم نمی‌تواند احساسات و عشق تو را کامل کند.

برداشت: وقتی دیگ به جوش بیفتد، کف خاک نشین می‌شود و همچنان‌که در آن زمان، چیزی که در نظر دیگران اهمیت ندارد، دستان دیوانه به شدت مشغول کار می‌شود.

برداشت: موهای برهم ریخته و سیاه او همچنان مانع خواب من شده است و حتی اگر به او نزدیک شوم، بیدار نمی‌شوم.

برداشت: این بیت بیانگر این است که عشق و محبت واقعی هرگز از جدایی آسیب نمی‌بیند و به نوعی جدایی نمی‌تواند مانع از وجود عشق و زیبایی آن شود. عشق واقعی همچنان باقی می‌ماند و از بین نمی‌رود، حتی اگر دو نفر دور باشند. محبت حقیقی مانند یک گنجینه است که همیشه ارزشمند و پایدار می‌ماند.

برداشت: هر نخل که بارش از دل بی‌برگان برداشته شود، بی‌برگ نمی‌ماند و بدون بار نیز نمی‌گردد.

برداشت: در زمان شکوفایی گل‌ها، بلبل به دلیل شور و شوقی که دارد، هرگز هوشیار نمی‌شود و همیشه در حال گفت و گو و بیان احساساتش است.