غزل شمارهٔ ۴۵۲۵

برداشت: تو را به شکلی شاداب و سرزنده مانند صبح آفریدند، اما مرا به صورتی غمگین و نگران مانند ابر.

برداشت: من در روزی که آن زیبایی که به صورت زنخدان معروف است خلق شد، از دست سلامت خود بازماندم.

برداشت: مشکلات و سختی‌های سیاه را کنار هم جمع کرده و از آن موهای نامرتب و پریشان ساخته‌اند.

برداشت: روز تقسیم ما به دو نیمه گویی که دل‌ها همانند پسته‌ای شدند که آن لب‌های خندان را آفریدند.

برداشت: در آن روز، زلف‌های زیبا به شکلی نامناسب درآمدند که همانند خطی که روی گل‌های خوشبو ایجاد می‌شود، نازیبا گشتند.

برداشت: نرمی و زیبایی های جهان را گرد آوردند و از آن، سیب های زیبای گونه را خلق کردند.

برداشت: برای شمعی که روشنی‌بخش دل‌هاست، سرنوشت ما فضایی پر از نور و زیبایی خلق کرده است.

برداشت: مژگان شرم آلود باعث شده‌اند که در دل، زخم‌های پنهانی به وجود بیاید.

برداشت: روز شکست، زمانی بود که زیبایی و لطافت مژگان مانند صف‌هایی در دل ایجاد کردند.

برداشت: در آن روزی که آسمان‌ها به همان زیبایی و لطافت زلف یار می‌چرخیدند، گویی که زلف او مانند یک چوب چوگان به زیبایی طراحی و آفریده شده بود.

برداشت: موهای نرم و زیبا و دست‌های جذاب معشوقان باعث شدند که دل‌ها و ایمان‌های بسیاری به چالش کشیده شود و تحت تأثیر قرار گیرند.

برداشت: اگر در زیبایی نیکان ویژگی خاصی وجود دارد، همه‌ی وجود تو از آن ساخته شده است.

برداشت: در پی نابودی و ویرانی هستی، نگاه تند و پرحرارت آفرینش به راه افتاده است.

برداشت: زمانی که چشمان معشوق بر دل‌سوختگان می‌افتد، از شدت احساس درد و رنج، درمانی برای آن‌ها به وجود می‌آید.

برداشت: فردی که خود را بشناسد و به درون خود بپردازد، نمی‌تواند به سادگی بر روی زندگی‌اش تمرکز کند، زیرا مانند آیینه‌ای که در حیرت است، فریب دنیا را خواهد خورد.

برداشت: از آن لب‌ها نوشیدنی و نقل‌های زیبا برای دوستداران شراب ساخته شده است.