غزل شمارهٔ ۴۵۲۴

برداشت: در این دنیا که تنها وحشت و تنهایی حکم‌فرماست، چه می‌تواند کرد کسی اگر تنهایی نباشد؟

برداشت: در این دنیای پر از مشکلات و آشفتگی، هیچ جای امن و راحتی بهتر از تنهایی نیست.

برداشت: اگر در این دنیا جایی برای آرامش و آسایش وجود داشته باشد، تنها در گوشه‌ای دور و خلوت می‌توان آن را یافت.

برداشت: گلابی خشک به مغزهای خالی دنیا می‌ارزد، چرا که صحبت‌های بی‌محتوا هیچ فایده‌ای ندارد.

برداشت: دل انسان وقتی پریشان می‌شود که در جمعی شلوغ و پرجمعیت نباشد.

برداشت: هیچ عابدی ارزش و اهمیت وحدت را درک نمی‌کند، مگر اینکه در زمانی پر از کثرت و تفاوت‌ها قرار بگیرد.

برداشت: کسی نمی‌تواند دل خود را خوشحال و آسوده کند در جایی که احساس امنیت وجود ندارد.

برداشت: از یاد بردن و صرف نکردن وقت به شکل مناسبی، چیزی کم از طمع و حرص در دل نخواهد داشت. پس باید دقت کنیم که زمان را درست مدیریت کنیم و از آن بهره بگیریم.

برداشت: در مذهب عارفان، اگر کسی نگاهی کند که از روی عبرت و درس گرفتن نباشد، مانند تیر زدنِ اشتباهی است.

برداشت: کسی که در خدمت به دیگران تلاش و کوشش می‌کند، می‌تواند از محدودیت‌ها و وابستگی‌ها آزاد شود.

برداشت: فریب رفتار شجاع و بی‌پروا را نخور، زیرا لحظه‌های مناسب هرگز پایدار نیستند.

برداشت: اگر غفلت وجود نداشته باشد، نظم و ترتیب جهان در هم می‌ریزد و همه‌چیز به هم می‌ریزد.

برداشت: هر قطره‌ای می‌تواند به دریای پر از گوهری تبدیل شود، اگر هدف از آن فقط جلب توجه و شهرت نباشد.

برداشت: اگر عشق واقعی و غیرت در کار نباشد، در چگونه ممکن است به وصال معشوق، که مانند خورشید می‌درخشد، دست یافت؟

برداشت: اگر در زندگی از خودبرتربینی و تکبر دوری کنیم، می‌توانیم موفقیت و نعمت‌های دنیا و آخرت را به دست آوریم.

برداشت: از ویژگی‌های نیک بزرگان، هیچ صفتی بالاتر از بخشش بدون انتظار پاداش نیست.

برداشت: حسن نیت و نیت پاک، مانند یک اکسیر باارزش هستند که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جای آن‌ها را بگیرد.