غزل شمارهٔ ۴۵۲۳

برداشت: درد پنهان هرگز به خاموشی نمی‌رود، زیرا نشانه‌اش در چهره و حالت فرد نمایان است.

برداشت: اگر دل از جنس آهن و فولاد باشد، در زمان درد و رنج مانند موم نرم می‌شود.

برداشت: تو روزی به هدف می‌زنی که قامتت به زیبایی و انحنای کمان درآید.

برداشت: چراغش تا صبح روشن است و در هر خانه‌ای که برود، مهمان درد و رنج است.

برداشت: اگر به خاطر دل و عشق یوسف را ارزان بگیری، جانت را به راحتی نمی‌توانی در برابر درد و رنجی که می‌کشی، به فروش برسانی.

برداشت: سمندر که در برابر آتش آسیب نمی‌بیند، برای عاشقان دل‌سوزی می‌کند و درد آن‌ها را درک می‌کند.

برداشت: درد و رنج انسان مانند بنیادی محکم است که در وجود او ریشه دوانده و همانند دردی که به استخوان رسیده، عمیق و ثابت است.

برداشت: ناراحتی خود را بیان نکن، چرا که افرادی که واقعاً مردانگی دارند همواره در برابر سختی‌ها و آزمایش‌ها از خود استقامت و شجاعت نشان می‌دهند.

برداشت: اگر راه‌حلی برای درمان درد خود نیابی، همان درد به خودی خود می‌تواند به درمان تو تبدیل شود.

برداشت: اگر حبابی تبدیل به دریا شود، نیمه دل چه کار می‌تواند بکند در برابر یک جهان از درد و رنج؟

برداشت: اگر غم و درد به شدت در دل حضور یابد، مانند اینکه زخم گل لاله بر دل بماند، دیگر فایده‌ای ندارد که با آه و ناله همراه باشد و بهتر است که دردی را که بر دوش داریم، با خوش‌پرواکی به دوش بکشیم.

برداشت: اگر از حال دردمندان بپرسید، در نهایت زبان درد شما را نخواهد فهمید.

برداشت: اگر در دنیا درد وجود نداشت، دردمندان چه کار می‌کردند؟