غزل شمارهٔ ۴۵۱۸

برداشت: رنگ خطی که بر لعل محبوب نقش بسته، نشان از عشق و نگرانی دارد؛ مانند این که بر اثر عشق، خارهایی در لباس جان نازنین قرار گرفته است.

برداشت: سبزه‌ای که از لبان معشوقه می‌روید، مثل طوطیانی در سرزمین شکر، شیرینی و زیبایی را پخش می‌کند.

برداشت: در دیدن تو، صاحب‌نظران و تماشاگران به یکدیگر نگاه کردند و مانند مژگان، در هم ریختند.

برداشت: باران نوشیدنی مانند قطرات باران از شیشه‌های ابر مانند جاری شد و می‌پرستان به دور آن جمع شدند.

برداشت: زاهدان به خاطر زیبایی و شگفتی چهره‌ات، شراب‌ها را بر روی قرآن ریختند.

برداشت: وقتی لبخند زده‌ای در باغ گل‌ها، این شادی و هیجان همچون طعمی خوش در نمکدان پاشیده شده است.

برداشت: به خاطر لبخند شیرین تو، مورچه‌ها به زیر زمین رفته و از شکر خود می‌ریزند.

برداشت: ساقیان، جرعه‌ای از شراب بی‌پایان را بر زمین انسان جاری کردند.

برداشت: هر فردی را مطابق با لیاقتش و با توجه به تمایلاتش، از ابتدای خلقت به شکل خاصی درآورده‌اند.

برداشت: دانه‌های تسبیح را جلوی کسی که زهد و تقوا دارد، انداختند و نقل را (شیرینی و خوراکی) جلوی کسانی که به می و نوشیدنی‌ها علاقه‌مند هستند، دپو کردند.

برداشت: در کنار تخت بیماران عشق، گل‌های زیبای سنبل خواب آشفته‌ای را پراکنده کردند.

برداشت: مردم خاکی و humble را دست کم نگیر، زیرا آنها مانند عطر دل‌انگیز موهای معشوقه، اثرات عمیقی دارند.

برداشت: دلبران با زیبایی و قامت خود مانند تیرهایی، در دل‌ها عشق و جذبه را نشانه رفته و اثر گذاشتند.

برداشت: شمع ما در حالتی که گلیه‌ای داریم، خاموش نشده و به خوبی در جایی که باید باشد، قرار گرفته است.

برداشت: روح‌های آزاده و عاشق، گوهر وجود انسان را همچون عرقی که از پیشانی می‌چکد، به راحتی و بی‌محابا آزاد کردند.

برداشت: از درد و رنجی که در زندگی داریم، قطره‌ای از غم و تلخی به سرزمین عمان منتقل کردند.

برداشت: یک جرعه نوشیدنی بیشتر از ظرف ما آمد و صبح زود، آن را در لباس ما ریختند.

برداشت: زمانی که گوهر دهان کسی بیرون بیفتد، دیگران به نفع خود از نعمت‌های مختلف استفاده می‌کنند.

برداشت: شاعر از احساس شرمی که از وجود تو دارد، می‌گوید که بزرگان شعر و ادب حتی جرأت نکردند تا یک حرف هم بر روی کاغذ بنویسند و همه‌ی آن را در آب ریختند. یعنی این‌قدر تحت تأثیر تو هستند که نتوانسته‌اند چیزی بگویند.