غزل شمارهٔ ۴۵۱۷

برداشت: تا زمانی که به زانو افتادم و پایم در علفزارها و خارها گیر کرد، زانویم پر از خاک و کثیفی شد.

برداشت: افراد باید برای رسیدن به عزت و مقام بلند، از سختی‌ها و مشقت‌ها عبور کنند. در این مسیر، اگرچه ممکن است دچار نقص‌ها و زحمت‌هایی شوند، اما در نهایت به موفقیت و زیبایی دست خواهند یافت.

برداشت: حرف راست و درست را کنار بگذار، چرا که به خاطر این گفتار، منصور گرفتار شد.

برداشت: عشق، حتی اگر به نظر برسد که کار بی‌کاران است، اما در واقع تمام عالم برای دست‌یابی به این احساس مشغول و درگیر هستند.

برداشت: ساقی پنبه‌ای را از سر مینای جام برداشت و رنگ عقل و هوش من به مانند دستاری تغییر کرد.

برداشت: آه ما به کهکشان شکل و جلوه‌ای داد و با سوهان دل‌مان، نواقص آن را برطرف کردیم.

برداشت: پرنده ما در قفس گل چه اندازه می‌تواند باشد، در حالی که تمام بازار پر از گرد و غبار است.

برداشت: موهای زیبایی که بر روی شانه‌ها ریخته، خالی از آرایش روزگار می‌باشد و به همین دلیل، صحبت‌هایی در مورد آن رواج یافته است.

برداشت: وقتی تو به زیبایی و مهارت خود اهمیت می‌دهی و به کار باغبانی مشغولی، گل‌ها هم از این باغ خوشبو و زیبا خواهند شد.

برداشت: هنگامی که آن شخص یک بار به تو نگاه کرد، چشمانش مانند خورشید روشن و درخشان شد و قلبش پر از عشق و هیجان گشت.

برداشت: اگر ناخن موری بر دل بنشیند، سینه صائب از آن درد می‌کشد.