غزل شمارهٔ ۴۵۱۲

برداشت: سخن زمانی بر دل‌های ناآگاه تاثیرگذار است که از عمق دل برآید؛ هر چه از دل واقعی برخیزد، در دل دیگران نیز جا می‌گیرد.

برداشت: این جمله بیان می‌کند که غبار یتیمی، یعنی احساس تنهایی و فقدان، در جستجوی ارزش و عمق عشق است و این احساس در دل یک انسان کامل و سرشار از عشق جا می‌گیرد.

برداشت: اگر شکار از شکارچی غافل شود، عذری دارد؛ اما این نقصی است برای شکارچی که بی‌توجه بماند.

برداشت: اگر مشکلات و موانع زندگی (سنگ‌های کودکانه) به دور من دیواری بسازند، هرچند که آرامش و آرامش دریا (جوش دریا) به ساحل برسد، من تحت تأثیر قرار نمی‌گیرم.

برداشت: کسی که سبکسر و بی‌توجه به دنیا است، به ویرانه‌ و مشکلات غم و اندوه پای نمی‌گذارد.

برداشت: اگر تو از دنیای مادی جدا شوی و آزاد باشی، مانند قایقی هستی که در گل فرو نمی‌رود و این دل گرانبها جایگاهی برای نشستن در گِل ندارد.

برداشت: هرگز دریایی که بخشنده است، تهی و بی‌نصیب نمی‌ماند، چرا که مانند کرمی که در مسیر جاری شدن آب قرار می‌گیرد، همیشه آماده کمک و بخشش به دیگران است.

برداشت: اگر جلوه حق به یک باره در نظر انسان نمایان شود، ممکن است که مدت کوتاهی، تمام چیزهای باطل و نادرست از یاد برود.

برداشت: بهتر است که به جای این که در این راه خاک شوم و در سرگردانی بمانم، به خانه‌ای بروم که در آن آرامش و سکونت باشد.

برداشت: به هنگام پخش کردن خوب و نیکویی، هیچ چیز منفی و ناخواسته‌ای وجود ندارد که بر دل انسان اثر بگذارد.