غزل شمارهٔ ۴۵۱۱

برداشت: حیات و شادابی دنیا دائمی نیست و زیبایی‌ها عمر کوتاهی دارند و هرگز ماندگار نمی‌شوند.

برداشت: خوشا به حال کسی که با تلاش و کوشش خود به جایی می‌رسد که هیچ حاشیه‌ای برایش وجود ندارد و در واقع به آرامش و فراغت می‌رسد.

برداشت: روح این فقیر همچون پرنده‌ای است که در فضا پرواز می‌کند، اما جایی برای نشستن و آرامش ندارد.

برداشت: حضور دل‌انگیز و باصفای کسی در گوشه‌ای از دنیا، به اندازه‌ای ارزشمند است که در خانه‌اش درختی برای سایه‌بان نباشد.

برداشت: از افرادی که در مسیر معنوی حرکت می‌کنند، انتظار نداشته باش که بتوانند در مورد خود ادعا کنند؛ چرا که این سفر نیاز به سرمایه و آگاهی عمیق دارد و آن‌ها از این نعمت بی‌بهره‌اند.

برداشت: سالی که فردی با اراده و هدفمند به خانه‌اش می‌رسد، دیگر نیازی به راهنمایی ندارد، همچنان که رودخانه‌ پرآب نیازی به هدایت ندارد.

برداشت: انسان‌ها ممکن است از نظر ظاهری و جسمی مشابه و به هم نزدیک باشند، اما اگر درونشان محبت و صفا وجود نداشته باشد، از هم جدا و بیگانه‌اند.

برداشت: اگر چیزی به شدت جذب نشود، نمی‌توان آن را به آسانی از جایی جدا کرد مانند رشته‌ای که از پای سوزن بیرون نمی‌آید.

برداشت: اگر کسی که توانایی و مهارت ندارد، از دستورات و قوانین پیروی کند، هیچ فایده‌ای نخواهد داشت، درست مانند گوهر که بدون قدرت و توانایی نمی‌تواند خود را حرکت دهد.

برداشت: در این دنیا، برای پیمودن مسیر زندگی، بهترین راهنما خود حقیقت است و بدون آن، هیچ گونه تکیه‌گاهی نمی‌تواند کمک کننده باشد.

برداشت: کسی که به عشق دچار بیماری است، صائب می‌گوید که هیچ درمانی بهتر از نوشیدن خون برایش وجود ندارد.