غزل شمارهٔ ۴۵۰۹

برداشت: دل از humildity بهشت الهی پیدا کرد و به خاطر غم یتیمی، ارزش گوهری بی‌قیمت را پیدا کرد.

برداشت: طبیب‌ها در همان روز به دیوانه‌ای تبدیل شدند که خودشان را در خانه بهبود می‌یابند.

برداشت: نقطه دل که به دایره زلف او گرفتار شده، از پرگار جدا نمی‌شود.

برداشت: با یک آه از دل، غبار گم‌نامی و نابودی را از وجودم پاک کردم و چراغ وجودم را روشن کردم که به دعا و نیایش تبدیل شد.

برداشت: آن روزی فرا رسید که کشتی من بدون بادبان ماند و فرصت مهمی از دستم رفت.

برداشت: با نگاهی به چهره‌ای که از طمع و هوس زیباست، احساس سبکی و آزادی می‌کنیم، مانند پر کاهی که به راحتی در هوا شناور است.

برداشت: دست‌کم برای کسی که از زندگی معمولی خود راضی است، برخی چیزها مانند خواب و آرامش، ارزش بیشتری دارند و می‌توانند خوشحالی و رضایت خاطر او را تامین کنند، حتی اگر او در شرایط ساده‌تری زندگی کند.

برداشت: همان‌طور که سیل به راحتی از روی پل نمی‌گذرد، دل هم نباید به خاطر عمرش دلسرد شود، بلکه باید با قدرت و استقامت ادامه دهد.

برداشت: با هر کسی که می‌خواهی ارتباط برقرار کن، ولی از هر کس که باید از او دور شوی، جدا شو.

برداشت: من در روزی درک عمیقی از قدرت و حکومت پیدا کردم که به یاد دارم یک سگ در کنار یک پرنده بزرگ (هما) قرار داشت.

برداشت: آیا نمازی که در بی‌خود و غفلت گذرانده‌ام، در روز قیامت به کارم خواهد آمد؟

برداشت: به خاطر شرم از گناهانم، دل من پر از غبار خجالت شده است. این خجالت برای من مانند یک کیمیا شده است، یعنی بسیار ارزنده و تغییر دهنده.

برداشت: هر کسی که در زندگی بی‌هدف و بی‌برنامه باشد، مانند خشکیده‌ها و بی‌ارزش‌ها به آخر می‌رسد و در نهایت به جایی می‌رسد که مانند خاشاک در کناره دریا قرار می‌گیرد.