غزل شمارهٔ ۴۵۰۷

برداشت: دل پاک و بی‌غش، نگرانی از روز رستاخیز ندارد، زیرا مانند دریا نیست که از دامنی مرطوب پر باشد.

برداشت: ای خردمند، با مشکلات زندگی مانند بداقبالی رفتار کن، زیرا کسی که به دریا می‌رود، هرگز از عطر خوش عنبر بهره‌ای نمی‌برد.

برداشت: هر علف و گیاهی ممکن است به جایی برسد که مانند دریا بزرگ و بی‌حد و مرز شود، اما همچنان یک نوع بی‌ثباتی و ناپایداری در آن وجود دارد، مانند تخته مشق که هر چیزی می‌تواند بر آن نوشته شود.

برداشت: کسی که به دیگران کمک نکند و باری از دوش آن‌ها برندارد، مانند سبویی خشک و بی‌فایده خواهد شد.

برداشت: کسی که ارزش و زیبایی خود را می‌داند، به حرف‌های زشت و انتقادات ناامیدکننده دیگران اهمیت نمی‌دهد و نمی‌ترسد. او مثل یک گوهر درخشان با تمام زیبایی‌اش درخشان می‌ماند و تحت تأثیر زخم‌ها قرار نمی‌گیرد.

برداشت: دل که با شور و عشق روشن است، از خطرات و مشکلات در امان است، مثل اینکه آب با ارزش و گوهر در دل طوفان نمی‌تواند آسیب ببیند.

برداشت: خورشید نیازی به تاج و نشان ندارد و نیازی به زینت‌های ظاهری نیست. بنابراین، صائب هم نیازی به درگیر شدن با تزیینات کاذب ندارد.