غزل شمارهٔ ۴۵۰۶

برداشت: هرگاه دل در گرو عشق و شوقی باشد، حتی اگر توفیق و آرامش از دست برود، احساسات و تمایلات عمیق، فرد را به سوی معشوق می‌کشاند و او را از همه چیز جدا می‌کند.

برداشت: روز روشن و خوشی خواهد رسید که یوسف در نهایت از زندان آزاد می‌شود و خوشبختی او نمایان می‌گردد، حتی بعد از تحمل سال‌ها سختی و دورانی طولانی.

برداشت: اگر روح جاودانی انسان در قید و بند تن باشد، روزی خواهد رسید که مانند یوسف از چاه کنعان آزاد خواهد شد.

برداشت: هیچ یک از افرادی که در زمینه پرورش میوه فعالیت دارند، به بهره‌وری و موفقیت نمی‌رسند مگر این که با دست و دلی نیکو و نیت خیر، به دیگران کمک کنند.

برداشت: با گذر زمان و افزایش سن، آرزوها تازه‌تر و پرشورتر می‌شود. حتی در سنین بالا، همچنان желاتی و آرزوهایی در دل وجود دارد که به شدت احساس می‌شود.

برداشت: کسی که در جست‌وجوی حقیقت و علم است، مانند خضر پیامبر، می‌تواند حتی از سختی‌ها و مشکلات (سنگ سیاه) بهره‌ای (آب حیات) ببرد و به رشد و ترقی دست یابد.

برداشت: نان او به مانند خورشید درخشان و داغ است، گویی تنوری که از خود طوفانی را به وجود می‌آورد.

برداشت: در مهمانی‌ای شاداب و پر شور، مانند شعله‌ی آتش، عذاران (نوجوانان) از آتش عشق خلیلی سرشارند و می‌توانند برای دیگران نعمت‌هایی چون ریحان و گل‌ها به ارمغان بیاورند.

برداشت: بیژن به راحتی نمی‌تواند از کسی کمک بگیرد که مانند تنور آسمان نان را به وجود می‌آورد.

برداشت: وقتی که بلبل، همچون برگ‌های پاییزی، از شاخه می‌افتد، صائب کجا می‌تواند از دلش فریادی بلند کند؟