غزل شمارهٔ ۴۵۰۵

برداشت: زمانی که نگاه تو از خواب بیدار شود، مانند طلوع آفتاب از سمت مغرب خواهد بود و فتنه‌ای عظیم به پا خواهد کرد.

برداشت: دست دعا و خواسته ملک (فرشته) از دو طرف وقتی به خانه می‌رسد، مثل دود بالا می‌رود. به عبارت دیگر، هنگامی که دعا به سمت خانه می‌آید، به سرعت و با قدرت بالا می‌رود.

برداشت: ماه در شب چهاردهم به مانند ستاره‌ای در روز است، زمانی که بدون پوشش و درخشان از بالای بام نمایان می‌شود.

برداشت: خرچنگ زاده‌ای را دریا از آب لبریز کرده، به طوری که بر لب خشک من نشسته و در گوش تو این صدا همچون موج آب می‌آید.

برداشت: صبح به خاطر شرم تو، لبخند شیرین خورشید در دور تو با پوششی دلنشین خواهد درخشید.

برداشت: چشم تو به قدری پر سؤال و کنجکاو است که حتی کوچک‌ترین جزئیات هم می‌تواند جواب‌های زیادی را طلب کند.

برداشت: از اشتباهات و ناپایداری‌های آسمان تعجبی نیست اگر حیات و زندگی از یک منبع غیرواقعی و فریبنده به وجود بیاید.

برداشت: هر کسی که در کنار تو بیدار شود و از خواب خارج گردد، خود را در آغوش نعمت و سعادت خواهد یافت.

برداشت: اگر ترانه صائب به گلستان برسد، گل بر اثر این سرود، حجاب از چهره‌اش برداشته می‌شود.