غزل شمارهٔ ۴۵۰۰

برداشت: ما به خاطر نوشیدنی شبانه مست شده‌ایم و این حال و هوای شاد ما وابسته به نوازنده‌ای نیست که از بیرون بیاید.

برداشت: آنکه رهبری و مدیریت را در دست دارد، چه کار می‌کند؟ در حالی که زندگی مانند یک دایره می‌چرخد، به وسیله‌ی زور و قهر نمی‌توان به جلو برد.

برداشت: هر گاه دل تو در جایی آرام نگیرد، همچون دایره‌ای خواهد شد که هیچ مرزی برای شادی‌هایش وجود ندارد.

برداشت: عبارت به این معناست که واژه و کلام، خود نمایانگر مفهوم عمیق و روشنی هستند. در واقع، لیلی به عنوان یک نماد محبت و زیبایی می‌درخشد و وجودش نیاز به تصورات تاریک و ناواضح ندارد.

برداشت: وقتی که در دل انسان‌های ساده و بی‌ریا جایی برای تظاهر و رودربایستی نباشد، دیگر در آنجا مسافری از دنیا و ظواهر نمی‌تواند باشد.

برداشت: در میانه جمعیت ثروتمندان، تنها افرادی که نیکوکارند، نمی‌توانند تنها به گنجینه‌های مادی اتکا کنند و به کمک نیازمندان بپردازند.

برداشت: ما با دل غمگین و پر از درد، نمی‌خواهیم شکایت کنیم. مانند آتش یاقوت که شعله‌ای ندارد، ما هم در سکوت از دردهای خود سخن نمی‌گوییم.

برداشت: هر کس که به عشق دچار است، در دلش درد و حسرتی وجود دارد که نمی‌تواند احساساتش را به صورت زبانی بیان کند؛ بنابراین هر صدایی که از زبان عاشق می‌آید، باید حاکی از عشق و دلتنگی باشد وگرنه معنی نخواهد داشت.