غزل شمارهٔ ۴۴۹۷

برداشت: قد تو به اندازه‌ای زیبا و متناسب نیست که این خم و قوس ابروی هلال را نداشته باشد.

برداشت: رتبه و مقام درویش با جایگاه شاه چه ارتباطی دارد؛ زیرا آزادگی و آزادمنشی هرگز زوال نمی‌پذیرد.

برداشت: هیچ قلبی نیست که از کدورت و ناراحتی خالی باشد، مانند اینکه هیچ چشمه زلالی بر روی زمین وجود ندارد.

برداشت: در این چهارراهی که سنگ عقیق وجود دارد، ارزش گوهری که ما داریم، به اندازه‌ی سفال نیست.

برداشت: قطره‌های شبنم که از چهره زوال و پژمردگی می‌ریزند، نمی‌توانند تاب و تحمل تابش خورشید همیشه‌تاب را داشته باشند.

برداشت: واقعا زیبایی مانند سرو در باغ تو وجود ندارد و این خیلی ناراحت‌کننده است.

برداشت: صائب کسی را که پشمینه می‌پوشد و ساده زندگی می‌کند، نمی‌شناسد که عشق و دوستی واقعی به چیزهای فریبنده و زرق و برق تعلق ندارد. آنها به ارزش‌های درونی و انسانی بیشتر اهمیت می‌دهند تا زیبایی ظاهری و مال و منال.