غزل شمارهٔ ۴۴۹۶

برداشت: در دل ما، شانس و فرصت‌های خوب وجود دارد، اما ما از تازگی و طراوت بهار بهره‌مند نیستیم.

برداشت: چشم آتشین و تند با کسانی که در آتش عشق سوخته‌اند، در کمین است و دل غمگین به عشق توجهی ندارد.

برداشت: دل‌های حساس و ظریف، از سنگینی عیب‌جویی و سرزنش‌ها می‌ترسند و به همین دلیل، مانند سیلی که از کوه‌ها سرازیر می‌شود، احتیاط می‌کنند و به دوری می‌گرایند.

برداشت: عشق واقعی از جنجال‌ها و رقابت‌های میان عاشقان دور است و مانند گنجی است که سرشار از غم است، اما پیچیدگی و سختی‌های خاصی ندارد.

برداشت: هر کس که درد دلش را با محبت و همدلی التیام بخشد، از این محدودیت‌ها و موانع بیرون می‌آید.

برداشت: اگر کسی دچار درد و مشکل شود، به اندازه نیازش کمک و درمان به او می‌رسد؛ اما اگر فردی غمگین باشد و کسی برای دل‌داری و حمایت از او نباشد، غمش بسیار سنگین‌تر خواهد بود.

برداشت: زندگی پر از شادی و خوشحالی است، اما گاهی اوقات به نظر می‌رسد که نشانه‌ها و خبرها از درد و غم‌های زیادی خبر می‌دهند که در پس آن شادی‌ها پنهان شده‌اند.

برداشت: سرت را از گریبان بیرون نیاور، زیرا این دریا جز تیغ تیز و خطرناک چیزی ندارد.

برداشت: کسی که دلش راضی است، به دنیا و نعمت‌هایش حسرت نمی‌خورد و منتظر چیز دیگری نمی‌ماند.

برداشت: شوق و اشتیاق نیازی به راهنمایی ندارد و مانند جریانی آرام و روان است که به سمت هدفش پیش می‌رود.

برداشت: چهرهٔ زیبا و جذاب، ارزش و زیبایی هر دو عالم را به تصویر می‌کشد، حتی اگر عاشق دارای قصر و مکانی باشکوه نباشد.

برداشت: پرده‌ی راز شب مانند صبح پاره شده است؛ کسی که رازی را در دل ندارد، مراقب رازهای دیگران هم نخواهد بود.

برداشت: هرکس از همه عالم جدا نشود و به دور از حواشی زندگی نرود، نمی‌تواند به عمق واقعی و نامحدود وجود دست یابد.

برداشت: سنبل بهشتی هرچند که چشم را می‌فریبد و زیباست، اما نمی‌تواند به پای زلف خوش‌عطر و دلربای مشکی برسد.

برداشت: دل عالم از صدای تو سوخته است، صائب. هیچ دل دیگری این آتش و گرمی را ندارد.