غزل شمارهٔ ۴۴۹۵

برداشت: به زیبایی خال تو، هیچ عطری نمی‌رسد و هیچ نقطه‌ای از حسن انتخاب، نمی‌تواند با آن مقایسه شود.

برداشت: دل بدون درد و غم آرامش ندارد و خانه‌ای که پنجره به نور خورشید ندارد، زندگی نمی‌کند.

برداشت: در ذهن فردی که به آبادانی فکر می‌کند، غبارِ یادها و اندیش‌ها وجود دارد، اما گنج ارزشمند او، یعنی درک و شناخت، از ویرانی‌ها و مشکلات نمی‌هراسد.

برداشت: آرزوهای بلند در دل‌های ساده و بی‌غرض وجود ندارد؛ دشت عصبانیت و جنون نیز مثل سراب، واقعی و پایدار نیست.

برداشت: از دل آرام و قانع انتظار نداشته باش که هر روز در آن تلاطمی باشد؛ هرکس که به مقصد خود برسد، دیگر شتاب ندارد.

برداشت: اگر در روزگار گل و زیبایی، کسی نتواند از شادی و سرور بهره‌مند شود، در واقع مانند سنگی بی‌تحرک خواهد بود و نمی‌تواند به حالت روان و زنده تبدیل شود.

برداشت: موهای زیبای تو که مانند آتش درخشنده است، در برابر چهره‌ات هیچ شکل و حالتی ندارد.

برداشت: زیبایی چهره او به قدری خالص و پاک است که مانند یک دفتر گل، هیچ نقص و عیب دیگری ندارد و از این‌رو، هیچ انتخاب دیگری را نمی‌طلبد.

برداشت: گریه کردن فایده‌ای ندارد، چرا که رگ‌های دلی که از تلخی پر شده‌اند، به شیرینی و زیبایی نمی‌رسند.

برداشت: در سرزمین جنون، هیچ‌کس به آینده یا نگرانی‌هایش فکر نمی‌کند و همه چیز در حالتی آزاد و بی‌خیال است.

برداشت: در این بیت، به این موضوع اشاره شده که در طول شب و روز، دل روشن و سرزنده‌ای وجود دارد که به نظر می‌رسد ستاره‌ای بازیگوش است و هیچ گاه خواب و استراحت ندارد. این اشاره به نشاط و زنده‌دلی دارد که در برابر چالش‌ها همیشه بیدار و فعال است.

برداشت: آب گوهری که در خود دارد، به هیچ دلیلی تغییر نمی‌کند و سلطنت رضا هیچ ترسی از دگرگونی ندارد.

برداشت: زمانی که ماه عید فرا می‌رسد، انسان‌های با تواضع و فروتنی زندگی را به شادی و خوشی سپری می‌کنند و از خودخواهی و غرور دوری می‌گزینند. آنها چه بسا از جایگاه خود پایین‌تر آمده و به دیگران خدمت می‌کنند و به همین خاطر از دستاوردهای دنیوی و جاه و مقام فاصله می‌گیرند.

برداشت: سرو به خاطر آزادگی خود در یک مکان ایستاده است و کسی که از دنیا عبور کرده، دیگر شتاب و عجله‌ای ندارد.

برداشت: اگر کسی بخشنده باشد، هیچ‌گاه نعمت‌هایش را از دیگران دریغ نمی‌کند، همان‌طور که ابر از آب خالی نیست و همواره مهر و محبتش را به دیگران می‌بارد.

برداشت: زمانی که دل نسبت به چهره‌ی صائب باز شد، توجه به هیچ درگاهی نمی‌تواند داشته باشد.