غزل شمارهٔ ۴۴۹۴

برداشت: اشتیاق و عشق به تو مانند شعله‌ی آتش است که از دل سنگین و سخت نیز می‌تواند بلند شود و آهی عاشقانه سر دهد.

برداشت: عاشق برای اینکه دلش شاد شود و از یک بوسه لذت ببرد، از همان دهن تنگ بهانه‌های زیادی می‌آورد.

برداشت: گوشه نشینی، به معنای دوری از دنیا و زندگی آرام است، اما در این حالت نیز می‌توان به اوج و بلندی دست یافت. مانند پرنده‌ای که با داشتن بال و تخم‌هایش از لانه‌اش خارج می‌شود و به پرواز درمی‌آید. این نشان می‌دهد که حتی در سکوت و دوری، امکان رشد و تعالی وجود دارد.

برداشت: هر کسی که در اندیشه و تأمل غرق شود، می‌تواند از این دریای بی‌پایان، به دانایی و آگاهی دست پیدا کند.

برداشت: روزی می‌رسد که درخشندگی و رونق یک خوشه‌ی خرمن به اندازه‌ای خواهد بود که مورچه‌ای با یک یا دو دانه‌ی کوچک از آن بی‌نیاز نخواهد بود.

برداشت: کسانی که با خیال راحت و بی‌نگرانی دم می‌زنند، به زودی مانند روشنایی صبح در خون غوطه‌ور خواهند شد.

برداشت: به خودت سعی کن که هدف را به درستی نشانه بروی، زیرا با یک حرکت درست می‌توانی به هدف برسی و تیر به نشانه خود بزند.

برداشت: دانه امید مانند خوشه ستاره پروین، در دل شب با اشک و اندوهی که شب به خود می‌گیرد، به آرامی به وجود می‌آید.

برداشت: خواننده با صدای دل‌نواز خود، شعری از دل دو دنیا را به یک آهنگ زیبا تبدیل می‌کند.