غزل شمارهٔ ۴۴۹۱

برداشت: اگر چهره تو از پس پرده حجاب نمایان شود، آن روز قیامت است، مانند روزی که خورشید از سمت مغرب طلوع کند.

برداشت: زمانی که از رنج و زحمت دور شوم و آرامش پیدا کنم، می‌توانم نفس راحتی بکشم که نشان از درد و ناراحتی‌های گذشته‌ام است.

برداشت: اگر سخن از کسادی و کم‌فروشی در کارتان گفته نشود، پس چرا وقتی که به خاک می‌نشینید، احساستان مانند گردی از کتاب برمی‌خیزد؟

برداشت: اگر نسیم موهای تو به ختن برسد، بویی خوش و دل‌انگیز مانند عطر ناب در فضا پخش می‌شود که روح را تازه می‌کند.

برداشت: مشکلات و تاریکی ها از دل انسان دور می‌شود و بعد از مدتی، شادی و نور مانند ستاره‌ای از میان ابر بیرون می‌آید و تابش آفتاب زندگی را روشن می‌کند.

برداشت: آیا ممکن است که به دوزخ بروم بدون اینکه کسی از من سوالی بپرسد؟ در غیر این صورت، چه کسی می‌تواند به درستی به این سوال پاسخ دهد؟

برداشت: کسی می‌تواند از زیبایی دلربا عبور کند که دیدن او باعث شود که زمان به آرامی بگذرد و شتاب نگیرد.

برداشت: با دمیدن نسیم سرد و تند، پرده از چهره روز قیامت کنار رفت، اما آه من بلند نشد تا اینکه چهره بی‌رحم تو از پشت پرده نمایان شود.

برداشت: با تلاش و کوشش می‌توان مسیر عشق را به سرانجام رساند، حتی اگر زلف معشوق در پیچ و تاب شب به هم گره بخورد.

برداشت: اگر جغدی به طور ناخواسته وارد دلم شود، نفس آتشین و پر از احساس من از این ویرانی به بیرون خواهد آمد.