غزل شمارهٔ ۴۴۸۹

برداشت: دل خوشی که همواره به یاد زیبایی تو باشد، چرا که هر کسی که در ذهنش تو را دارد، در بهشت قرار دارد.

برداشت: خوشبختی و سعادت واقعی آنجاست که در سایه‌ی وجود تو باشد و نه در دنیای بی‌احساس خاکی.

برداشت: دل‌هایی که به زیبایی بی‌نظیر تو نگاه می‌کنند، هیچ‌گاه تحت تأثیر بدی و زشتی قرار نمی‌گیرند.

برداشت: خلایق از ترس تو، دامن صحرا را رها کردند، چون قلب‌ها به خاطر زیبایی‌های تو، همچون غزالی در حال دویدن هستند.

برداشت: چرا باید به خاطر نوشیدن مشروبات الکلی دچار تلخی و دردسر شوی، در حالی که خون بیگناهانی که به ناحق قربانی شده‌اند، می‌تواند به عنوان نوشیدنی حلال برای تو باشد؟

برداشت: به خاطر زیبایی تو، کار خوبان آن‌قدر دشوار شده است که حتی ماه هم به خاطر کمبود زیبایی‌اش در برابر تو، به دور از تو محصور شده است.

برداشت: دل که با دلخوشی ملال تو بیامیزد، نمی‌تواند نشاط و روشنی زندگی را درک کند، چرا که روشنایی و شادابی هر دو جهان را مانند برق درک می‌کند.

برداشت: نمی‌دانم چه ارتباطی میان تو و چشمه حیات وجود دارد، اما می‌دانم که روز هر کسی که در آن سیاه‌رو باشد، شب وصال تو برای او خواهد بود.

برداشت: شبنم صائب از زیبایی‌های تو به قدری خرسند است که تنها همین که بتواند به بال‌های تو پرواز کند، برایش کافی است.