غزل شمارهٔ ۴۴۸۸

برداشت: به دلیل زیبایی و جذابیت چشمان تو، که همواره حالتی خاص و نشاط‌آور دارد، چگونه ممکن است این می بی‌رنگ، که به خودی خود زندگی‌بخش نیست، رنگ و بویی از جامی که در دست داریم بگیرد؟

برداشت: اگر حجاب تو دامن نگیرد، چه زیبایی‌ها و شگفتی‌هایی از دنیای وجود می‌تواند نمایان شود.

برداشت: سلام ما چه ارزشی دارد وقتی که زیبایی بی‌نظیر او به جایی رسیده که حتی آیینه هم از او سلام نمی‌گیرد؟

برداشت: زیر خط نازک زلف او به تدریج همه چیز پنهان شد، زیرا خون شکار هرگز دام را به دام نمی‌اندازد.

برداشت: زمین به قدری از زیبایی و درخشش لعل تو سیراب شده که دیگر هیچ تشنه‌ای درباره‌ی عقیق سخن نمی‌گوید.

برداشت: در جایی که تشنه‌ای وجود ندارد، هیچ چیزی نمی‌تواند آرامش‌بخش باشد و اگر دست به جام یا ظرف نرسانی، آن ظاهراً زیبا و دست‌نیافتنی، بی‌فایده می‌شود.

برداشت: وقتی که سایه‌ی محمل لیلی بر زمین می‌افتد، مجنون در پی او می‌رود، ولی اگر شترش به درستی هدایت نشود، زیبایی او را نمی‌تواند نشان دهد.

برداشت: به بیهوده به عمر کوتاه خود حسرت نخور، چرا که هیچ‌کس نمی‌تواند آب روان را در دام بگیرد.

برداشت: تا زمانی که به خودت توجه نکنید و درون‌نگری نداشته باشید، نفس شما به آرامش نخواهد رسید. و اگر همچون دریا جوشان نباشی، سخن و بیان شما به ثبات نخواهد رسید.

برداشت: تیغ درون دهنش خطی زیبا و مشکی دارد. چه شگفت‌انگیز است که تمام زیبایی‌های دنیا نمی‌توانند کشور حسن تو را کامل درک کنند.

برداشت: به دامان یار امید ندوید، زیرا مانند صائب، هر کس که در کار خود به بلوغ و پختگی رسیده باشد، نباید به وعده‌ها و وعده‌های توخالی دلخوش کند.