غزل شمارهٔ ۴۴۸۷

برداشت: چهره تو به زیبایی گل، رنگ نخواهد گرفت و صبحی که با جام طلایی آفتاب بیدار می‌شود، باز هم جذابیت تو را از آن خود نمی‌کند.

برداشت: در این بیت، شاعر به نوعی جامعه را به تصویر می‌کشد که در آن مردم به خاطر مشکلات و دلتنگی‌ها، دچار سختی و رنج هستند. لاله‌های عذاری که به خون خلق تشنه‌اند، نماد افرادی هستند که به عشق و محبت نیاز دارند و این نیاز در آن‌ها احساس می‌شود. همچنین، اشاره به خون شبنم گل دارد که بیانگر این است که زیبایی و زندگی در سایه محبت و عشق به وجود می‌آید و این حقیقتی است که کمتر کسی درک می‌کند.

برداشت: بهای زیبایی به هیچ چیزی وابسته نیست، چرا که میوه بهشتی نیازی به تزیین و رنگ‌آمیزی ندارد؛ رنگ سیب ناز می‌تواند از روشنایی ماه تابیده نشأت بگیرد.

برداشت: حوادث و مشکلات زندگی مرا به شدت آسیب زدند، حتی اگر به نظر برسد هیچ جایی زیر آب نرود.

برداشت: قطعا در روز قیامت، کسی که در آتش دوزخ سوخته باشد، روحش همچون گلی که از آتش برمی‌خیزد، نمی‌تواند عطر و خوشبویی بگیرد.

برداشت: دست صائب به‌قدری قوی است که وقتی می‌خواهد کنترل امور را به دست بگیرد، هیچ چیزی نمی‌تواند مانع اراده و عزم او شود.