غزل شمارهٔ ۴۴۸۳

برداشت: ستاره‌ای که سوخته است، دیگر به اعتبار و ارزشش اهمیت نمی‌دهد، زیرا تخم‌هایی که سوخته‌اند، نیازی به بهار تازه و احیای دوباره ندارند.

برداشت: کسی که از خود بی‌خود شده و به حالت آرامش و امنیت دست یافته، می‌تواند از خطرات و حوادث زندگی در امان باشد. مانند کشتی‌ای که در دریای بی‌کران، بدون هیچ گونه بلایی، به راه خود ادامه می‌دهد.

برداشت: به خاطر اینکه او از شیوایی تلخ مردم زیادی آزرده خاطر شده، دل من از غبار زنگ آینه پاک است.

برداشت: بهشت به خاطر عشق و فراق معشوق خالی و ویران شده است، چرا که دیگر هیچ چیز نمی‌تواند به دل سنگین غم روشنایی ببخشد.

برداشت: کسی که از عمق و معانی واقعی زندگی بی‌خبر است، چگونه می‌تواند در هیاهوی وجود خود، بر سرنوشت و انتخاب‌هایش کنترل داشته باشد؟

برداشت: برای پیشرفته شدن و به نتیجه رسیدن در کارها، لازم است که تلاشی قوی و سریع صورت گیرد، چرا که هر کاری که آسان و بی‌دردسر باشد، به سرعت به ثمر می‌رسد.

برداشت: عاشق گرفتار، به سخنان سرزنش‌آمیز توجهی ندارد؛ چرا که مانند کبکی مست، از تندباد غم و خطر کوه نمی‌ترسد.

برداشت: تو به خاطر دل تیره‌ات از نگاه مردم فراری هستی، زیرا در پشت آینه ترس، لکه‌های زنگ‌زده وجود دارد.

برداشت: همیشه در دل و ذهن او ذکر و یاد خداوند جاری است، اما لبانش هیچ گله و شکایتی از وضعیت و شرایط زندگی ندارند.

برداشت: مریم مسیح، به عنوان نماد پاکی و معصومیت، هرگز بار سنگینی را بر دوش و دامن خود نمی‌گذارد. او همانند صدفی گران‌بها، در میان چیزهایی است که هیچ جایگاهی در برابر مقام والای خودش ندارند.

برداشت: زمین سوخته از ناراحتی و درد دلی نمی‌ترسد و از آتش شعله‌ای که در آن است، چیزی نمی‌خواهد.